Een paar jaar geleden was ik een wrak.
Dat is geen uitdrukking. Zo was het echt. Anderhalve maand in het pikkedonker bij mijn moeder, niet in staat om op te staan. Op mijn 47e.
Daarvoor was ik zaakvoerder van 3 vennootschappen in België en 2 in Marokko. 25 jaar lang gaf ik alles - aan mijn klanten, aan mijn teams, aan mijn projecten. Een doosje cigarillo’s per dag. Een thermos koffie in de ochtend. Werken tot 1 of 2 uur ’s nachts. Een fles wijn en een sigaar om toch te kunnen slapen.
“Ik paste mezelf in een mal die niet de mijne was.”
Het rode verkeerslicht dat alles veranderde
Mijn eerste burn-out ontdekte ik op een manier die ik nooit zal vergeten.
Een gewone ochtend. Een rood verkeerslicht. Ik krijg de eerste versnelling niet ingeschakeld. Het licht springt op groen. Dan op rood. Dan weer op groen. Drie keer. Een dame stapt achter mij uit haar auto: “Meneer, is er iets aan de hand?”
“Voor een informaticus was dat een hersenbug.”
Ik was 38. Mijn vader was net overleden. En begin januari was ik 81% van mijn omzet kwijtgeraakt. Het elastiek was gebroken.
Een psychiater had me gewaarschuwd: “Of u luistert naar mij, of u doet het op uw manier. Maar als u het op uw manier doet, zien we elkaar terug.”
Ik deed het op mijn manier. Hij had gelijk. Ik deed het opnieuw - dieper, brutaler - negen jaar later.
Het elastiek dat steeds verder wordt uitgerekt, steeds verder, steeds verder...
Een burn-out is geen gebeurtenis. Het is een proces.
Je trekt aan het elastiek. Lang. Te lang. Wanneer de aanpassing die je wordt gevraagd steeds groter wordt in verhouding tot je diepste waarden, wordt het elastiek strakker en strakker gespannen. En op een bepaald moment slaat het lichaam af, en het elastiek breekt.
Het is als een zekering die doorslaat om u in veiligheid te brengen - om veel ergere schade te voorkomen. We maken de grote spagaat tussen onze persoonlijke waarden en het masker dat we dragen. We gaan uit elkaar, uit elkaar, uit elkaar - tot het breekpunt.
En de weg door een burn-out is niet lineair. Er zijn fasen waarin je herstelt - en weer terugvalt. En als je opnieuw wegzakt, zak je dieper dan de vorige keer.
De kamer in het donker
Op mijn 47e legde mijn tweede burn-out me definitief neer.
Anderhalve maand in mijn kamer, in het pikkedonker, bij mijn moeder. Alleen met mijn gedachten. Je zit opgesloten achter een muur van 70 cm. Je ziet geen uitweg.
“Ik was een wrak. Ik was dood.”
En toch. Precies daar, op dat moment van totale instorting, begon er iets te veranderen. Niet in één keer. Niet door toverkunst.
Een paar sportschoenen - het goedkoopste wat er is
Het herstel begint niet met een grote beslissing. Het begint met een kleine stap.
Letterlijk.
Ik nam een paar sportschoenen - het goedkoopste wat er is. En ik begon te wandelen. 5 km. Dan 10. Dan 32 km per dag, 4 dagen lang.
De Marche Mesa - 104 km in totaal. Alleen. Om mezelf terug te vinden.
“Het was mijn eigen Jacobsweg.”
Het was geen sportieve prestatie. Het was het bewijs dat ik naar mezelf kon luisteren. Mijn eigen grenzen kon stellen. En die niet kon overschrijden. Na jarenlang alle signalen van mijn lichaam te hebben genegeerd, was dit revolutionair.
“Net als de feniks herrijzen wij.”
De transformatie - stap voor stap
Uit dat herstel is concreet het volgende voortgekomen:
- 42 kg afgevallen - van 132 kg naar 90 kg
- Gestopt met roken - jarenlang een doosje cigarillo’s per dag
- Gestopt met alcohol
- Triatlon en hardlopen als nieuwe disciplines, en deelname aan een marathon
- Contactpersoon voor gehandicaptensport bij de Belgische Triatlonbond
- Tweeënhalf jaar in dienst van de jeugdhulp tijdens de COVID-pandemie
- Een certificering als professioneel NLP-coach
Geen van die elementen is een doel op zich. Ze zijn het levende bewijs van een methode. De mijne. Opgebouwd in pijn, uitgetest op mezelf.
“Ik heb gewerkt om mijn brood te verdienen. En ik heb uitgegeven wat ik verdiend had om mijn gezondheid terug te krijgen. Daar moet je over nadenken.”
Wat ik heb geleerd over transformatie
Een burn-out komt niet alleen voor bij werknemers. Het treft ook zelfstandigen, directeuren van kmo's en atypische profielen die alles geven - zonder ooit naar zichzelf te luisteren.
“We zijn alleen verantwoordelijk voor wat we aanvaarden.”
De echte vraag is niet “hoe kan ik een burn-out voorkomen?”, maar “leef ik in overeenstemming met mijn waarden?”. Want daar draait het allemaal om. Tussen wie we diep van binnen zijn en wat we dagelijks doen.
En wanneer die kloof te groot wordt - breekt het elastiek.
Tegenwoordig begeleid ik directeuren van kmo's en leidinggevenden die, net als ik, verdwaald zijn geraakt in de dagelijkse bedrijfsvoering. Degenen die zijn vergeten waarom ze ooit zijn begonnen. Degenen die volhouden - maar niet meer echt weten waarom.
Want je transformeert geen bedrijf zonder zijn leiders te transformeren.
Ik vertel erover in de podcast “50 ans, nouvel élan” (“50 jaar, nieuw elan”)
Ik had het geluk uitgenodigd te worden door dr. Sandra Wantiez, sportarts, in haar podcast “50 ans, nouvel élan”.
Ik vertel er alles zonder filter - de genegeerde signalen, de twee burn-outs, de kamer in het donker, de Marche Mesa, de lichamelijke transformatie, de coaching, en dat nieuwe elan dat me sindsdien vergezelt.
Dit is geen glad succesverhaal. Het is een echt verhaal, met zijn littekens en zijn licht.
🎙️ Luister naar of bekijk de aflevering
Ook beschikbaar op:
En u?
Mocht u zich herkennen in enkele van deze signalen - de vermoeidheid die maar niet overgaat, de druk die maar niet afneemt, het gevoel niet meer te weten waarom u doet wat u doet - weet dan dat dit geen onvermijdelijk lot is.
Verandering is mogelijk. Op elke leeftijd. Vanuit elk uitgangspunt.
“Een burn-out is geen einde. Het is een begin.”
Dat is precies de reden waarom Un Autre Moi bestaat: om u, in uw eigen tempo, te begeleiden bij uw eigen transformatie.
📩 Wilt u meer weten? Neem contact op, de gegevens vindt u hieronder.
Zorg goed voor uzelf.
Régis.