Dat is geen uitdrukking. Zo was het echt. Anderhalve maand in het pikkedonker bij mijn moeder, niet in staat om op te staan. Op mijn 47e.

Daarvoor was ik zaakvoerder van 3 vennootschappen in België en 2 in Marokko. 25 jaar lang gaf ik alles - aan mijn klanten, aan mijn teams, aan mijn projecten. Een doosje cigarillo’s per dag. Een thermos koffie in de ochtend. Werken tot 1 of 2 uur ’s nachts. Een fles wijn en een sigaar om toch te kunnen slapen.

“Ik paste mezelf in een mal die niet de mijne was.”

Het rode verkeerslicht dat alles veranderde

Mijn eerste burn-out ontdekte ik op een manier die ik nooit zal vergeten.

Een gewone ochtend. Een rood verkeerslicht. Ik krijg de eerste versnelling niet ingeschakeld. Het licht springt op groen. Dan op rood. Dan weer op groen. Drie keer. Een dame stapt achter mij uit haar auto: “Meneer, is er iets aan de hand?”

“Voor een informaticus was dat een hersenbug.”

Ik was 38. Mijn vader was net overleden. En begin januari was ik 81% van mijn omzet kwijtgeraakt. Het elastiek was gebroken.

Een psychiater had me gewaarschuwd: “Of u luistert naar mij, of u doet het op uw manier. Maar als u het op uw manier doet, zien we elkaar terug.”

Ik deed het op mijn manier. Hij had gelijk. Ik deed het opnieuw - dieper, brutaler - negen jaar later.

Het elastiek dat steeds verder wordt uitgerekt, steeds verder, steeds verder...

Een burn-out is geen gebeurtenis. Het is een proces.

Je trekt aan het elastiek. Lang. Te lang. Wanneer de aanpassing die je wordt gevraagd steeds groter wordt in verhouding tot je diepste waarden, wordt het elastiek strakker en strakker gespannen. En op een bepaald moment slaat het lichaam af, en het elastiek breekt.

Het is als een zekering die doorslaat om u in veiligheid te brengen - om veel ergere schade te voorkomen. We maken de grote spagaat tussen onze persoonlijke waarden en het masker dat we dragen. We gaan uit elkaar, uit elkaar, uit elkaar - tot het breekpunt.

En de weg door een burn-out is niet lineair. Er zijn fasen waarin je herstelt - en weer terugvalt. En als je opnieuw wegzakt, zak je dieper dan de vorige keer.

De kamer in het donker

Op mijn 47e legde mijn tweede burn-out me definitief neer.

Anderhalve maand in mijn kamer, in het pikkedonker, bij mijn moeder. Alleen met mijn gedachten. Je zit opgesloten achter een muur van 70 cm. Je ziet geen uitweg.

“Ik was een wrak. Ik was dood.”

En toch. Precies daar, op dat moment van totale instorting, begon er iets te veranderen. Niet in één keer. Niet door toverkunst.

Een paar sportschoenen - het goedkoopste wat er is

Het herstel begint niet met een grote beslissing. Het begint met een kleine stap.

Letterlijk.

Ik nam een paar sportschoenen - het goedkoopste wat er is. En ik begon te wandelen. 5 km. Dan 10. Dan 32 km per dag, 4 dagen lang.

De Marche Mesa - 104 km in totaal. Alleen. Om mezelf terug te vinden.

“Het was mijn eigen Jacobsweg.”

Het was geen sportieve prestatie. Het was het bewijs dat ik naar mezelf kon luisteren. Mijn eigen grenzen kon stellen. En die niet kon overschrijden. Na jarenlang alle signalen van mijn lichaam te hebben genegeerd, was dit revolutionair.

“Net als de feniks herrijzen wij.”

De transformatie - stap voor stap

Uit dat herstel is concreet het volgende voortgekomen:

• 42 kg afgevallen - van 132 kg naar 90 kg
• Gestopt met roken - jarenlang een doosje cigarillo’s per dag
• Gestopt met alcohol
• Triatlon en hardlopen als nieuwe disciplines, en deelname aan een marathon
• Contactpersoon voor gehandicaptensport bij de Belgische Triatlonbond
• Tweeënhalf jaar in dienst van de jeugdhulp tijdens de COVID-pandemie
• Een certificering als professioneel NLP-coach

Geen van die elementen is een doel op zich. Ze zijn het levende bewijs van een methode. De mijne. Opgebouwd in pijn, uitgetest op mezelf.

“Ik heb gewerkt om mijn brood te verdienen. En ik heb uitgegeven wat ik verdiend had om mijn gezondheid terug te krijgen. Daar moet je over nadenken.”

Wat ik heb geleerd over transformatie

Een burn-out komt niet alleen voor bij werknemers. Het treft ook zelfstandigen, directeuren van kmo's en atypische profielen die alles geven - zonder ooit naar zichzelf te luisteren.

“We zijn alleen verantwoordelijk voor wat we aanvaarden.”

De echte vraag is niet “hoe kan ik een burn-out voorkomen?”, maar “leef ik in overeenstemming met mijn waarden?”. Want daar draait het allemaal om. Tussen wie we diep van binnen zijn en wat we dagelijks doen.

En wanneer die kloof te groot wordt - breekt het elastiek.

Tegenwoordig begeleid ik directeuren van kmo's en leidinggevenden die, net als ik, verdwaald zijn geraakt in de dagelijkse bedrijfsvoering. Degenen die zijn vergeten waarom ze ooit zijn begonnen. Degenen die volhouden - maar niet meer echt weten waarom.

Want je transformeert geen bedrijf zonder zijn leiders te transformeren.

Ik vertel erover in de podcast “50 ans, nouvel élan” (“50 jaar, nieuw elan”)

Ik had het geluk uitgenodigd te worden door dr. Sandra Wantiez, sportarts, in haar podcast “50 ans, nouvel élan”.

Ik vertel er alles zonder filter - de genegeerde signalen, de twee burn-outs, de kamer in het donker, de Marche Mesa, de lichamelijke transformatie, de coaching, en dat nieuwe elan dat me sindsdien vergezelt.

Dit is geen glad succesverhaal. Het is een echt verhaal, met zijn littekens en zijn licht.

En u?

Mocht u zich herkennen in enkele van deze signalen - de vermoeidheid die maar niet overgaat, de druk die maar niet afneemt, het gevoel niet meer te weten waarom u doet wat u doet - weet dan dat dit geen onvermijdelijk lot is.

Verandering is mogelijk. Op elke leeftijd. Vanuit elk uitgangspunt.

“Een burn-out is geen einde. Het is een begin.”

Dat is precies de reden waarom Un Autre Moi bestaat: om u, in uw eigen tempo, te begeleiden bij uw eigen transformatie.

📩 Wilt u meer weten? Neem contact op, de gegevens vindt u hieronder.

Zorg goed voor uzelf.
Régis.

Er zijn stemmen die geen genoegen nemen met de wereld zoals die is. Ze zien de dissonanties tussen systemen en werkelijkheid, de onderliggende spanningen die de meeste mensen niet zien, de bruggen die anderen zich niet eens kunnen voorstellen.

Terwijl de samenleving lineairheid, conformiteit en snelheid hoog in het vaandel draagt, denken deze stemmen in netwerken, in spiralen, via modulaties en breuken. Dit is geen methodologische tekortkoming: het is een alternatieve, vruchtbare en vaak verkeerd begrepen logica.

Brandende helderheid.

Ze zien de systemische onsamenhangendheden, de dagelijkse absurditeiten, de onuitgesproken dingen die de meeste mensen liever omzeilen.

Deze helderheid doet soms pijn: zij brandt, omdat zij eist dat men voelt waar het eenvoudiger is om te vergeten.

Toch opent die brandwond vensters: wie de scheuren ziet, bedenkt vaak hoe er doorgangen van gemaakt kunnen worden.

Levende puzzels en de noodzaak van een missie.

Deze levens lijken op puzzels waarvan de stukjes worden toegevoegd, verschuiven en veranderen. Een intuïtie plaatst een stukje, een verwonding hertekent de contouren, een ontmoeting herschikt het geheel; wat eerst irrelevant leek, krijgt betekenis wanneer de samenstelling verandert.

Zonder verankering of gedeelde zaak kan die intensiteit uitgeput raken of zich isoleren. Het volledige potentieel in dienst stellen van een gemeenschappelijke missie voedt de veerkracht; geïsoleerd slijt de gave.

Kaders bieden die soepel genoeg zijn om verrassing te onthalen en verbonden genoeg om zin te geven, wordt een collectieve eis.

Gevoelige expertise, meetbare impact.

Onder deze stemmen vinden we profielen die technisch vakmanschap combineren met relationele fijngevoeligheid.

Sommige mensen ontwerpen modulaire en scriptbare workflows, transformeren starre systemen in dynamische omgevingen en eisen oplossingen die zowel robuust als elegant zijn. Anderen beschikken over een emotionele intensiteit die hun inzicht in situaties en de treffendheid van hun reacties verscherpt.

De “mismatcher” denkt in omgekeerde richting: waar anderen hun goedkeuring uitspreken met “dat is heel goed”, zal hij zeggen “dat is niet slecht”, terwijl hij al op zoek is naar de volgende verbetering. Deze kritische en constructieve houding brengt de productieve onverenigbaarheden tussen functie, bedrijfscultuur en missie aan het licht en zet de dissonantie om in een aanknopingspunt voor innovatie.

Deze competenties zijn geen onvolkomenheden die men moet dulden. Ze vormen een strategische hulpbron: nauwgezetheid, nieuwsgierigheid, veeleisendheid, het vermogen om verschillende werelden met elkaar te verbinden en duidelijkheid te scheppen te midden van de chaos.

Voor de omgeving, recruiters en organisaties.

De ontmoeting met deze profielen kan destabiliserend en buitengewoon vruchtbaar zijn.

Nuttige houdingen: duidelijkheid in plaats van insinuaties, souplesse in plaats van starheid, actief luisteren in plaats van overhaaste diagnoses.

Voor recruiters en HR-managers houdt het erkennen van de waarde van productieve mismatches in dat zij functies, beoordelingsmethoden en werkomgevingen moeten herzien: modulaire rollen, duidelijke doelstellingen, herziening van prestatiemaatstaven en ruimtes waar intensiteit een doel dient.

Het gaat niet alleen om aanpassing; het gaat erom een unieke bijdrage te ontlokken.

Voor iedereen die zich hierin herkent.

Als dit portret resoneert, probeert misschien “Un Autre Moi” (“een ander ik”) naar boven te komen: niet om zich te conformeren, maar om zich te ontplooien; niet om gecorrigeerd te worden, maar om in resonantie te treden.

In ruimtes die soepel genoeg en leesbaar genoeg zijn, zullen stukjes zich anders samenvoegen, zullen ideeën vorm krijgen, zullen nieuwe wegen worden uitgezet.

Wanneer de wereld wankelt, is het luisteren naar deze stemmen geen concessie en evenmin een luxe: het is een verstandige strategie om het komende te doorstaan.

En u, wat vindt u ervan?

“Slapeloze nachten lang dromen
van wat sprookjes u laten verbeelden”
Florent Pagny, Et un jour une femme

Iets meer dan 55 jaar, een korte terugblik...

Ik had me een heel ander gezins- en liefdesleven voorgesteld...

Zeker, ik heb heel mooie momenten beleefd... en andere die aanzienlijk minder mooi waren...

Ik heb nergens spijt van. Ik ben bijzonder trots op mijn kinderen. Toch mis ik het belangrijkste: de band.

Ik geloofde en geloof nog steeds ten diepste in waarden als partnerschap, gezin, communicatie, delen, steun, uitwisseling en verbondenheid...

Ik vraag vergeving aan de mensen die ik mogelijk gekwetst heb...

Ik ben vele malen gestruikeld en gevallen... Ik heb geleerd en zal nog steeds leren... Een weg van veerkracht, van zelfreflectie... Wat een lange weg heb ik al afgelegd... De tijd verstrijkt... Het leven is kort...

Mijn hooggevoeligheid en mijn atypische aard hebben soms verwarring gezaaid. Tegenwoordig zie ik ze als een rijkdom: een unieke manier om te voelen, te begrijpen en lief te hebben. Een verschil dat vaak niet begrepen wordt, maar dat een kostbaar geschenk kan zijn voor degene die het weet te herkennen.

Op deze weg zijn er nog zoveel dingen die ik zou willen verwezenlijken, beleven en vooral… delen, met de persoon die van mij zal houden om wie ik ben, voorbij de uiterlijke schijn. Ik heb zoveel te geven...

Daarom blijf ik er graag in geloven…

Op een dag, een vrouw…

Zachte conclusie: Deze tekst is een spoor, een geschenk, een hoopvolle verwachting. Als u zich in deze woorden herkent, is het misschien zo dat onze wegen elkaar ergens kruisen. En dat is al heel wat. 🌿💖🙏

“Wiens blik u zachtjes raakt en u ontwapent”
Florent Pagny, Et un jour une femme

Er was eens, in de gouden savanne,
een zebra die niet helemaal zoals de andere was.
Zijn strepen, talrijker en dieper,
vertelden een verhaal dat niemand echt zag.

Elke zebrastreep was een spoor,
van een te harde wind, van een vurige hoop,
van een gestreden strijd, van een vervaagde droom,
maar ook van een lach, van een vredige ochtend.

De andere dieren keken hem verbaasd aan.
“Waarom zoveel strepen?” vroeg de gazelle.
De zebra glimlachte zachtjes:
“Omdat ik geleefd heb.”

Hij had begrepen dat zijn strepen geen tekortkomingen waren,
maar tekenen van kracht, bewijzen van zijn doortocht.
En dat hij, net zoals bomen hun jaarringen dragen,
zijn strepen moedig droeg.

Op een dag kwam er een leeuw dichterbij,
maar in de dans van de strepen raakte hij de weg kwijt.
De zebra liep vrij weg,
beschermd door datgene wat hem ooit pijn had gedaan.

Sinds die dag zegt men dat zebra’s
meer strepen hebben dan andere dieren,
niet omdat ze zwak zijn,
maar omdat ze mooi zijn door wat ze hebben overleefd.

Zo gaat de zebra voort,
getooid met zijn zebrastrepen als een toneelkostuum,
en getekend door zijn strepen als een oud perkament.
Hij gaat vooruit, niet ondanks zijn sporen, maar dankzij hen.

Want elke lijn, elke ronding, elk litteken
is een bewijs van hoop, strijd en dromen,
en bovenal van het feit dat hij heeft geleefd.

Wat vindt u ervan?

Wat ons pijn doet, verandert ons. Wat ons verandert, openbaart ons.

In deze shop vindt u uiteraard de verschillende diensten op het gebied van begeleiding, persoonlijke ontwikkeling en mentale voorbereiding die Un Autre Moi Coaching aanbiedt.

Veerkracht vormt een integraal onderdeel van mijn levenspad, zoals u kunt lezen in mijn vorige artikel: Burn-out, de geboorte van een ander ik? - Un Autre Moi

Veerkracht is tevens de belangrijkste pijler van het project Un Autre Moi, Leg’s Go by Luc Huberty.

Voor degenen die het nog niet kennen: het Leg’s Go-project is voornamelijk gericht op het helpen van mensen met een amputatie of een (aangeboren) agenesie van een of meer onderste ledematen, maar niet alleen dat, om hen in staat te stellen hun leven weer op te bouwen door middel van hardlopen, fietsen, zwemmen en triatlon.

De steun van Leg’s Go bestaat uit een volledige of gedeeltelijke financiering van de prothese, de uitrusting en/of persoonlijke begeleiding, afgestemd op de behoeften van mensen met een amputatie (of andere beperking) die een sportactiviteit willen beginnen of voortzetten.

Leg’s Go richt zich tevens op het voorlichten van het grote publiek, om het taboe rond een handicap te doorbreken, voorlichting te geven en bewustwording te creëren over de inclusie van mensen met een amputatie (of een andere beperking), en zo de kijk te veranderen op mensen die klappen van het leven hebben gekregen en anders bekwaam zijn.

Ik beschouw mezelf als iemand die klappen van het leven heeft gekregen. Sport heeft mij gered. Dankzij sport ben ik in leven, en heb ik weer zin in het leven. Het lijkt mij dan ook belangrijk om deze kans aan anderen te kunnen bieden en dat is de reden waarom ik Leg’s Go actief steun.

In La Boutique Un Autre Coaching vindt u dan ook een assortiment sportkleding, fietskleding, hardloopkleding en triatlonkleding in de kleuren van Leg’s Go - Un Autre Moi, waarvan de opbrengst ten goede komt aan Leg’s Go.

Plaats een bestelling en schaf hoogwaardige, technische sportkleding aan, en draag zo bij aan de projecten van Leg’s Go.

Aarzel niet om deze informatie op grote schaal door te geven aan mensen die hier mogelijk interesse in hebben.

Ik dank u voor uw belangstelling en uw massale deelname aan deze actie.

Daarom heb ik besloten mezelf voor te stellen en met u te delen wie ik ben, waar ik van houd en wat mij drijft, welke gebeurtenissen mij hebben gevormd tot wie ik vandaag ben, en u te inspireren om hetzelfde te doen: uzelf te presenteren op een manier die verder gaat dan een profieltitel of een visitekaartje.

U kent allemaal het bekende gesprek tijdens een familiebijeenkomst, een feestje of een “walking dinner” dat begint met:

• “En wat doet u?”
• “Ik ben atypisch.”

Bij dit antwoord, waarbij mijn gesprekspartner niet direct het vakje “Interessant / Niet interessant” kan aanvinken, schakelt hij over naar iemand anders, verandert van tafel en blijft af en toe volharden, alsof onze “job title” bepaalt wie wij zijn of onze zogenaamde waarde:

• “Ja, maar wat is uw baan nu precies?”
• “Heeft u meer dan twee minuten?”
• “Oké, laten we het dan in de stijl van een sollicitatiebrief doen 😉”

U bent actief in het bedrijfsleven of de verenigingswereld, op het gebied van persoonlijke ontwikkeling, informatica of (gehandicapten)sport;

Bent u op zoek naar een atypisch talent, maar kunt u het niet vinden: iemand met zeer specifieke kennis, of iemand die in staat is deze te verwerven en zich aan te passen, maar die tegelijkertijd een generalist is, met een vermogen tot holistisch inzicht?

Gedreven en gemotiveerd door mensen, informatica, nieuwe technologieën, persoonlijke en bedrijfsontwikkeling, ondernemerschap, het verenigingsleven, amateursporter, triatleet en marathonloper, opgeleid als informaticus, professioneel facilitator en coach, van nature nieuwsgierig, ben ik voortdurend op zoek naar nieuwe uitdagingen.

Met 25 jaar ervaring als zelfstandig vennoot en IT-verantwoordelijke voor R&D in diverse sectoren en bedrijven, zowel in België als in het buitenland;

Nadat ik mezelf in vraag had gesteld, een burn-out had overwonnen en mijn gedrag radicaal had veranderd om weer een gezonde en evenwichtige levensstijl te vinden, evenals de fysieke conditie, de fitheid en de tailleomvang van mijn jeugd;

Nadat ik mij heb bijgeschoold en gecertificeerd ben op verschillende gebieden van begeleiding: individueel, bedrijfsgerelateerd, mentaal, sportief en gehandicaptensport;

Ik ben zowel geïnteresseerd in “freelance”-opdrachten als in deels vaste functies;

Gemotiveerd en bereid om mijn vaardigheden te delen, oplossingen te bedenken, te blijven leren en mij in te zetten, met inachtneming van een evenwicht tussen privéleven en werk, dat in het verleden onder druk is komen te staan;

Ervaren in menselijke relaties, interpersoonlijke en teamrelaties, met een luisterend oor en begrip, behoefte- en oplossingsgericht, zowel vanuit management- als operationeel perspectief;

Voorstander van de uitspraken “Dromen zijn er om verwezenlijkt te worden” en “Niets is onmogelijk, alles is mogelijk”, mits men in zichzelf gelooft en tot actie overgaat, met een duidelijk, nauwkeurig, onweerstaanbaar en haalbaar doel;

Ik hecht er bijzonder veel waarde aan om te stimuleren, bij te dragen en mijn vaardigheden ter beschikking te stellen aan projecten (al dan niet op IT-gebied) ten dienste van de samenleving en/of burgers, bedrijven, verenigingen, ondernemers, amateur- of ervaren (gehandicapte) sporters, en individuen die graag hun grenzen verleggen, oplossingen zoeken, zich omringen met positieve mensen en vooral een aantal waarden delen die overeenkomen met de mijne: vrijheid, autonomie, verbondenheid, inclusie, delen, respect ...

Bent u er nog steeds? Gefeliciteerd!

Misschien spreekt deze korte beschrijving u aan, roept ze iets bij u op, laat ze u de mogelijkheden zien en wekt ze de wens op om hierover te praten, dus …

“En wie bent u?” Waar houdt u van? Welke gebeurtenissen hebben u gevormd tot wie u vandaag bent?

Aarzel niet om te reageren in de reacties of via een privébericht, als u dat liever hebt.

Toevallig is het voor mij ook een beetje een nieuwe start: ik begin vandaag officieel als vrijwillig mentor bij DUO for a JOB.

Het principe van DUO for a JOB is eenvoudig: jonge werkzoekenden met een migratieachtergrond minstens 2 uur per week en zes maanden lang in contact brengen met ervaren mensen van 50 jaar en ouder, zodat die laatsten hen begeleiden bij hun zoektocht naar werk, een opleiding of een beroepsoriëntatie.

Altijd al (en ook vandaag nog) heb ik mensen ontmoet en gekend die mij door hun levensloop, hun successen en mislukkingen, hun wendingen, hun ervaringen en vaardigheden, hun belevenissen en verhalen veel hebben bijgebracht en geïnspireerd. Zij hebben allemaal op hun eigen manier, van dichtbij of van veraf, bijgedragen aan de persoon die ik vandaag de dag ben. Dankbaarheid!

Vandaag ben ik dan ook bijzonder blij dat ik iets terug kan doen voor het universum, dat ik deze kans kan bieden aan mensen die daar nog niet de gelegenheid toe hebben gehad, dat ik mezelf kan blijven uitdagen en kan blijven leren van mijn ontmoetingen.

Ik wens u allen een geweldige start van het nieuwe seizoen toe, vol met projecten die uw waarden versterken.
Wilt u meer weten over dit avontuur, eraan deelnemen of gewoon projecten ontwikkelen die voor u zinvol zijn? Laten we erover praten!

#werk #coaching #mentoring #dankbaarheid #vrijwilligerswerk #solidariteit #dankbaarvoorhetleven

Een terugblik op een moment vol kleur, sensaties en emoties.

Wat is er veel tijd verstreken sinds mijn laatste officiële wedstrijd, de triatlon over de olympische afstand in Gérardmer in september 2019.

Precies 685 dagen zonder deel te kunnen nemen aan een triatlon in een echte wedstrijdsituatie,

97 weken lang bijna dagelijks trainen, voor doelen die telkens werden geannuleerd of uitgesteld, deelnemen aan virtuele wedstrijden, op zoek naar motivatie buiten de vriendschappelijke confrontatie met uw mededeelnemers.

22 maanden waarin u alleen stond tegenover uzelf, uw motivatie, uw mentale weerbaarheid en de reden waarom u deze sport beoefent…

En dan breekt eindelijk de dag aan waarop u weer een startnummer mag dragen!

Zoals gewoonlijk verken ik graag de parcoursen van de wedstrijden waarvoor ik me heb ingeschreven. Ik heb daarom besloten het nuttige met het aangename te combineren en Oost-België te ontdekken door er een paar dagen te kamperen in het gezelschap van mijn zoon Tanguy.

06.30 uur: Deze zaterdag lig ik wakker in de tent. Het was een korte nacht; ik heb niet veel geslapen, een mengeling van opwinding, ongeduld en twijfels - het is al zo lang geleden en bovendien worden er onweersbuien voorspeld. Gezien de overstromingen van vorige week zou het evenement (opnieuw) kunnen worden afgelast.

De officiële start van de triatlon staat gepland om 13.30 uur en het ophalen van de startnummers begint om 11.30 uur.

07.00 uur: Ik kan niet langer stilzitten; alle hens aan dek, ik laat de klaroen schallen en hup, hup, ontbijt en binnen twee uur is het kamp afgebroken. Alles is ingepakt, de auto is geladen, en we vertrekken vanaf het meer van Robertville naar Butgenbach in de aangekondigde regen, die steeds heviger wordt naarmate we dichterbij komen.

9.45 uur: We komen aan aan de oever van het meer van Butgenbach, bijna tegelijkertijd met de eerste leden van de organiserende club. Het terrein lijkt nog niet echt op een wedstrijdlocatie. Samen met mijn geliefde, beschut onder onze paraplu, verkennen wij de omgeving, terwijl Tanguy er de voorkeur aan geeft de eerste wedstrijden van de Olympische Spelen vanuit de auto te volgen. Het zwemparcours bestaat uit twee driehoekige rondes van 375 meter, afgewisseld met een Australische uitstap; het fietspark en het begin van het loopparcours, dat ik eerder deze week nog niet had kunnen verkennen, zien er helemaal niet uit zoals ik me had voorgesteld. Het begin van het loopgedeelte verloopt gedeeltelijk door het bos, over een onverharde weg, langs het meer over een afstand van bijna een kilometer licht bergopwaarts, voordat het aansluit op het Ravel-traject dat ik twee dagen eerder had verkend.

10.15 uur: De regen wordt steeds heviger, we zoeken onze toevlucht in een pizzeria om daar een kopje koffie te drinken, waarna mijn vrienden Pierre-Yves en Gilles zich bij ons voegen; zij nemen ook deel aan de wedstrijd en worden vergezeld door Antoine als fan, toeschouwer en fotograaf, die ik bedank voor de foto’s 😉.

11.00 uur: Tweede verkenning van de faciliteiten met mijn tri-maatjes en het ophalen van het startnummer: nummer 116! Daar is het dan, in de envelop: het langverwachte startnummer, de tijdregistratiechip, de stickers, … Tik-tak, tik-tak…

12.30 uur: De regen valt met bakken uit de hemel! In mijn triatlonpak, van top tot teen doorweekt, nog voordat ik het water in ben gegaan, begeef ik mij naar het parc fermé. Controle van de fiets door de scheidsrechters van de Franstalige triatlonbond (LF3): alles is in orde. Ik maak me klaar, trek mijn neopreenpak aan en geniet van het moment. Wat doet het goed om met de andere atleten te kunnen praten en die onbeschrijfelijke gevoelens van vlak voor de race opnieuw te beleven…

13.15 uur: De omroeper maant ons aan om naar het strand te gaan, met inachtneming van de geldende voorwaarden en regels; geen warming-up in het water. Er worden praktische details toegelicht en er wordt een vertraging van 30 minuten aangekondigd vanwege een olievlek op het parcours, waarvoor de brandweer moet ingrijpen.

13.30 uur: Ik maak van de gelegenheid gebruik om met enkele atleten te praten en kennis te maken; wat een geweldige sfeer, een mix van concentratie, competitiedrang en het streven naar resultaten bij sommigen, maar ook van welwillendheid, goedmoedige grapjes tegenover de nieuwkomers en aanmoedigingen voor iedereen.

13.55 uur: Ik trek me nu terug in mijn eigen wereldje, ik visualiseer het parcours, ik haal mijn trainingen nog eens in gedachten, met ontroering denk ik aan mijn dierbaren, Olivia & Tanguy, mama, en een speciale gedachte aan Maxime, IronMax. Ik voel me goed, ik ga alles geven.

14.00 uur: Het regent nog steeds, het startschot klinkt, de start is gegeven! Iedereen rent om zich in het water te storten … Wauw, wauw, wauw, …. Een mengeling van vergeten herinneringen en spanning. Alleen trainen in de Maas, en dan plotseling tussen meer dan 170 atleten terechtkomen die zo snel mogelijk de eerste boei op 125 meter willen bereiken, dat is niet echt hetzelfde. Het wordt een drukte van jewelste, er wordt met de ellebogen gewerkt, het gebrek aan wedstrijdervaring verhoogt de stress en de hartslag; ik vind maar moeilijk mijn zwemritme in drie tellen, ik adem slechts aan één kant, wat ik normaal gesproken nooit doe. Ik wijk af van de ideale koers om minder last te hebben van het gedrang. Ik herwin een beetje helderheid en mijn ademhaling, … 1e boei, 2e boei, de atleten zitten minder dicht op elkaar en verspreiden zich wat meer; ik ben geconcentreerd en richt mijn blik op de Australische uitstap … Op 3 meter van de oever van het meer ren ik om aan de tweede ronde te beginnen; een korte blik vooruit, een korte blik achterom: de topatleten zijn de tweede boei van de tweede ronde al gepasseerd en hebben de achterblijvers al ingehaald … Ik duik weer onder en begin aan de tweede ronde; ik richt mijn blik op elke boei als een te bereiken doel; ik voel me beter, passeer de laatste boei… Ik visualiseer mijn wissel en de bewegingen die ik moet maken… De laatste 125 meter: ik strek mijn armen uit, ik adem beter, eindelijk keert het gevoel van glijden terug … De laatste meters in het water, mijn voeten raken de bodem, ik ren … Zwemmen: in orde!

14.18 uur: Op de oranje mat bij de uitgang uit het water maak ik de rits van mijn wetsuit los en trek ik de mouwen er al af. Groene mat, ik ben in het fietspark, hop, hop, eerst het ene been en dan het andere, wetsuit uit, ik haal de energierepen en gels uit mijn schoenen en stop ze in het achtervak van mijn triatlonpak. Ik drink wat, helm op, schoenen aan, startnummerband om, klaar voor het fietsen …

14.20 uur: Ik passeer de witte lijn en stap op de fiets; een korte, “beenbrekende” transitie om de dubbele ronde van het fietsparcours te bereiken. Het wegdek is glad geworden door de regen, ik rijd voorzichtig. Als ik langs de auto rijd, die aan de kant van de weg staat, moedigt Tanguy mij aan. Ik voel mij goed. Het fietsparcours hebben we samen verkend. Het is veeleisend: een aaneenschakeling van mooie beklimmingen die flinke versnellingen vereisen en snelle afdalingen die, gezien de weersomstandigheden, des te meer concentratie vragen. Het bevalt mij wel: 18 km en 400 m hoogtewinst. Mijn benen voelen goed aan. Ik besluit echter voorzichtig te zijn tijdens de eerste ronde, aangezien ik niet had gezien waar de olievlek zich bevond, waardoor de start vertraging had opgelopen. Het parcours is afgesloten voor het verkeer en op sommige stukken is één rijstrook gereserveerd voor zowel de heen- als de terugweg. Ik schuif een paar plaatsen op en word slechts zelden ingehaald. De eerste ronde eindigt met een mooie klim van bijna een kilometer; in de verte zie ik de toeschouwers die hun aanmoedigingen versterken naarmate ik dichterbij kom. Hun reactie is onmiddellijk: terwijl de regen minder hevig is geworden, klinkt er applaus, gejuich en “Go go go” - wat een genot om dit weer mee te maken! Op naar de tweede ronde: gesterkt door de relatief voorzichtige eerste ronde en het feit dat de regen is opgehouden, geef ik nu alles wat ik in me heb; de versnellingen volgen elkaar in rap tempo op…. Ik rond de tweede ronde af en begin aan de transitie, die net zo zwaar is als bij de start, om het fietspark te bereiken; ik schakel terug naar een lagere versnelling om de bloedtoevoer naar mijn benen te herstellen; de witte lijn ligt op enkele meters afstand; ik spring van de fiets. Oké!

15.08 uur: Ik zet de fiets en de helm neer, trek andere schoenen aan, neem een paar slokken isotone drank, een koekje, een gel… Op naar het hardlopen…

15.11 uur: Ik verlaat het fietsparcours; de elite-deelnemers zijn al enkele minuten geleden over de finish gekomen wanneer ik het onverharde pad insla, dat over de eerste tientallen meters door de regen en de atleten voor mij is veranderd in een modderpad. Ik glijd uit, ik draag schoenen die bedoeld zijn voor de atletiekbaan, … Ik merk dat mijn benen moeite hebben om op gang te komen en als ik te hard van stapel loop, loop ik het risico te vallen en kramp te krijgen. Enkele hardloopmachines, zoals TrailMan (Fabrice)😉, halen mij in; ik let er niet op, want ik zit ver onder mijn trainingstempo en ik weet dat ik me op de Ravel prettiger zal voelen. Mijn gedachten gaan uit naar mijn trainingspartners van Leg’s Go, die na elkaar echte vrienden zijn geworden tijdens de intervaltrainingen van onze geliefde coach Pascale. (Pierre, Raph, Florent, Vanessa, Sophie, Martin, Séb, Mahia de bij, en alle anderen …). De terugkeer op het asfalt geeft mij weer vleugels. Er rest nog een heen-en-terugtraject van 4 km. Bij de eerste passage vlakbij de finishlijn hoor ik een bekende stem “Kom op, papa!” roepen; mijn dochter Olivia is gekomen om mij te verrassen en versterkt mijn motivatie om goed te presteren nog tienvoudig. Terwijl ik onder de spoorbrug doorloop, klinkt er een “Kom op, lieverd”, wat mijn vastberadenheid en motivatie nog verder versterkt … Ik ben gelukkig, ik zit in het ritme, ik voel me goed, ik loop in mijn ideale tempo, tussen 5’50’’ en 6’20”, ik geniet ervan, ik haal er het beste uit, ik ben volledig in het hier en nu en ik geniet met volle teugen. Zowel op de heenweg als op de terugweg heeft iedereen, ondanks de inspanning, een glimlach op het gezicht! Aanmoedigingen, felicitaties, een high five met Pierre-Yves en de atleten die ik tegenkom. Ik loop weer onder de brug door, de finishlijn ligt op 400 m, … 400 m, slechts één ronde van die honderden rondjes op de atletiekbaan, afgelegd gedurende die 685 dagen, 97 weken, 22 maanden ….

15.44 uur: Ik versnel nog een beetje, ik loop onder de boog door, een explosie van emoties! Wat een geluk om dit in het echt te mogen beleven en momenten als deze te mogen delen met mijn kinderen Tanguy & Olivia, vrienden en onbekenden! Dankbaarheid +++!

De dag zal, zoals na elke race, worden afgesloten met een heerlijke, welverdiende maaltijd!

Tot zeer binnenkort om opnieuw emoties te delen 😉.

Proficiat en dank aan de organisatoren voor deze uitstekende organisatie.

Mijn gedachten gaan uit naar alle mensen, zowel directe als indirecte slachtoffers van de gebeurtenissen die ons leven de afgelopen twee jaar en ook de afgelopen twee weken op zijn kop hebben gezet.

In het kader van mijn opdrachten bij deze overheidsinstellingen, hoewel het proces soms beperkend was en de ontwikkeling vertraagde, moesten wij, telkens wanneer wij in een applicatie persoonlijke gegevens van een burger nodig hadden, toestemming vragen, motiveren en verkrijgen voor de duur en het gebruik daarvan bij de politieke autoriteiten, die door de burger zijn gekozen om de burger en zijn belangen te vertegenwoordigen.

In de loop der jaren zijn de verschillende onafhankelijke dienstverleners, ongeacht hun omvang, competenties en kwaliteiten, verdrongen ten gunste van een door de staat opgerichte pseudo-vzw, met als doel aanbestedingen te omzeilen, vrije concurrentie uit te schakelen en de btw-verplichting te ontlopen.

Vandaag de dag is vrijwel de gehele IT-dienstverlening van de staat in handen van deze vzw, met een kolossale omzet van 341.169.876 € in 2019! Niet slecht voor een vzw.

Deze organisatie beheert, SLAAT OP (voor onbepaalde tijd) en KOPPELT al UW gegevens aan elkaar, aan de hand van een unieke identificatiecode: uw nationaal registratienummer. Deze gegevens worden vervolgens geanalyseerd en gebruikt, afhankelijk van wat men eruit wil afleiden, en zonder enige controle die die naam waardig is, aangezien aan het hoofd van de toezichthoudende instantie indirect dezelfde hoofdrolspelers staan die volkomen partijdig hun rol als rechter, partij en politieagent vervullen!

Analogie:

Stel dat uw kind u als ouder zou vragen om hem of haar een aanzienlijk bedrag te lenen, laten we zeggen 10.000 € …

• Zou u hem dat dan lenen zonder te weten waarvoor het bedoeld is?
• Zou u ermee instemmen dat u niet weet wanneer dit bedrag aan u zou kunnen worden terugbetaald?
• Zou u ermee instemmen dat u geen inzage hebt in wat er met dit bedrag gebeurt?
• Zou u ermee instemmen dat dit bedrag wordt gebruikt voor doeleinden die haaks staan op uw eigen waarden?
• Zou u ermee instemmen dat dit bedrag door uw kind zonder uw toestemming aan anderen wordt doorgeleend om te worden gebruikt tegen uw eigen belangen in?

Een kleine extrapolatie, dat geef ik toe, opzettelijk overdreven, maar zo overdreven is het niet:

• Denkt u dat het mogelijk is om de medische gegevens van burgers te koppelen aan hun fiscale of bankgegevens, en op basis van deze informatie premies of boetes op te leggen?
• Denkt u dat het mogelijk is om de toegang tot bepaalde van uw tegoeden te blokkeren op basis van bepaalde criteria, zoals het beperken van het maximale opnamebedrag bij een geldautomaat op basis van medische gegevens?

Vandaag de dag, en al geruime tijd, is dit alles TECHNISCH gezien al mogelijk, en het kost slechts enkele seconden om de voor dit soort toepassingen benodigde verzoeken uit te voeren en de resultaten te verkrijgen.

In de toekomst zal dit alles, als wij hier niet op reageren, niet alleen technisch mogelijk zijn, maar ook volkomen WETTELIJK, aangezien het in een wet zal zijn vastgelegd.

Dit alles is gecentraliseerd, en hoewel de centralisatie van onze gegevens zeker voordelen heeft, kan ze, als ze te ver wordt doorgedreven, rampzalige gevolgen hebben. Wij mogen de nadelen niet vergeten, noch de mogelijke misbruiken bagatelliseren.

Analogie:

• Zou u uw enige goudstaaf onbeheerd op de stoep achterlaten?
  Uw persoonsgegevens en uw privacy zijn uw goudstaaf.
• Zou u als goede vader of moeder al uw eieren in één mand leggen?

Tegenwoordig bestaat rijkdom niet langer uit werken, het land bewerken, een activiteit ontwikkelen, goederen of grondstoffen bezitten, …

Tegenwoordig bestaat ware rijkdom uit informatie en gegevens. Wie de gegevens bezit, kan al het andere bezitten!

Door onze persoonsgegevens vrij te geven, worden wij zelf het product!

Laten wij onze volksvertegenwoordigers hieraan herinneren en ervoor zorgen dat we de misstanden, die zo gemakkelijk en snel kunnen ontstaan, binnen de perken houden.

Laten wij in actie komen om te voorkomen dat er een breuk ontstaat die de dam zou kunnen doen bezwijken en ons volledig zou overspoelen, zonder dat er nog een weg terug is.

Ik hoop dat ik met dit artikel deze uiterst complexe situatie en de daarmee samenhangende uitdagingen zo goed mogelijk heb kunnen uitleggen.

Als dat het geval is, deel dit artikel dan en onderneem actie https://notrebondroit.be/action-traitement-donnees

Sinds het einde van het zogenaamde winterbestand en de hervatting van de school- en beroepsactiviteiten word ik dagelijks aangesproken en geraadpleegd door een groeiend aantal mensen die zich onwel voelen, terwijl zij voorheen nooit met bijzondere moeilijkheden te maken hebben gehad.

In twee weken tijd - iets wat nog nooit eerder was voorgekomen - heb ik meer dan tien mensen moeten aanraden om een professional in de geestelijke gezondheidszorg (psycholoog, arts, psychiater) te raadplegen. Zij vertoonden ernstige en verontrustende tekenen van depressie en/of psychische uitputting, die buiten mijn bevoegdheidsgebied vallen en waarvoor passende medische begeleiding en behandeling noodzakelijk zijn.

Deze mensen lijden enorm; nevenslachtoffers van de ingevoerde gezondheidsmaatregelen: het wegvallen van sociale contacten, thuiswerken, afwisselend onderwijs, isolatie en de alomtegenwoordigheid van alles wat virtueel en formeel verbonden is.

Geen enkele leeftijds- of sociale groep blijft hiervan gespaard: kinderen, adolescenten, studenten, volwassenen, bedienden, arbeiders, bedrijfsleiders, zelfstandigen, kaderleden, ouderen …

Wat kunt u dan doen?

• Maak zoveel mogelijk een scheiding en onderscheid tussen uw school- en beroepsleven (omgeving en werktijden) enerzijds en uw privéleven anderzijds.
• Zoek opnieuw een plek (binnen of buiten) waar u rust, comfort en welzijn vindt en waar u zich veilig voelt.
• Neem afstand van de bronnen van angst en besteed aan het einde van de dag bewust aandacht aan alle positieve gebeurtenissen van die dag, hoe klein ze ook mogen zijn. Er zijn er veel meer dan u denkt!
• Omring uzelf met positieve mensen, die in plaats van te focussen op mislukkingen, de kans op nieuwe ervaringen zien als een springplank en een drijfveer voor actie.
• Maar bovenal: wat uw emoties ook mogen zijn, luister ernaar, accepteer ze, analyseer ze en geef er uiting aan! Wat betekenen ze, welke boodschap geven ze u mee?

Wat niet wordt uitgedrukt, blijft hangen.

Een emotie is een soort gevoel op een bepaald moment, net als een waarschuwingslampje op het dashboard van uw auto. Het is heel vaak het alarmsignaal van een onevenwicht, van een storing.

Als het gevoel dat door een emotie wordt opgeroepen, na de emotie zelf blijft voortduren, is dit de weerspiegeling van een waarde of een behoefte die niet wordt gerespecteerd of niet wordt vervuld.

Als deze emoties niet worden uitgedrukt, kunnen ze - zowel op individueel als op maatschappelijk vlak - leiden tot complicaties, ernstige depressies, vrijheidsbeperkende uitwassen en zelfs dramatische situaties …

In deze bijzondere periode is het dan ook des te belangrijker om aandacht te schenken aan onze zintuiglijke signalen, onze gewaarwordingen, emoties en gevoelens, en deze op welke manier dan ook tot uitdrukking te brengen - hetzij verbaal, hetzij indirect, door middel van schrijven, muziek, tekenen, schilderen, beeldhouwen, dans, film …

De kunst staat de laatste tijd zo onder druk, en men kan zich afvragen waarom?

Kunst is, in welke vorm dan ook - en sport hoort daar ook bij - een onmisbare voorwaarde voor onze persoonlijke en maatschappelijke veerkracht.

Volgens Boris Cyrulnik, neuropsychiater, die het concept voor een breed publiek toegankelijk heeft gemaakt: “Veerkracht is het vermogen van een individu om zijn persoonlijke ontwikkeling weer op te pakken na het doorstaan van een trauma”.

Naar mijn mening kan deze definitie ook worden toegepast op een samenleving in de huidige gezondheidscrisis.

Wees de kunstenaars van uw eigen leven, voor uzelf natuurlijk, maar ook voor anderen!

Op welke manier dan ook: laat uzelf horen, blijf niet alleen of geïsoleerd, bouw opnieuw verbindingen op, deel uw ervaringen, wees een empathisch luisterend oor voor anderen, blijf openstaan, leer van uzelf en van anderen!

Een partner, een collega, een vriend, een broer, een ouder, een arts, een hulplijn, een vertrouwenspersoon, een blog, een lied, een gedicht, een artikel, een video ...

Wacht niet tot u volledig overweldigd of overbelast bent voordat u zich uitspreekt...

Zorg goed voor uzelf en voor anderen, wees kunstenaars, laat uw gevoelens de vrije loop!

Ik heb daarom besloten te onderzoeken waarom ik op deze manier had gereageerd.

Wij laten ons allemaal leiden door ons eigen waardensysteem. Waarden zijn dus niet noodzakelijkerwijs voor iedereen hetzelfde.

Vanuit persoonlijk oogpunt hecht ik veel belang aan empathie, wederzijdse hulp en steun aan anderen, billijkheid en rechtvaardigheid - criteria die zeer vaak voorkomen bij veel hooggevoelige personen.

Als zodanig zijn emoties, welke ze ook mogen zijn, allemaal positief. Ze vormen namelijk een alarmsignaal, de uitdrukking van een gebrek aan respect voor of het ontbreken van een of meer van onze belangrijkste waarden.

De manier waarop wij onze emoties uiten, kan daarentegen min of meer positief of negatief zijn.

Immers, als het gedrag dat voortvloeit uit onze emoties niet in ons belang is en in strijd is met onze waarden, dan is het dit gedrag dat als negatief moet worden beschouwd, en niet onze emoties.

Laten we terugkeren naar de analyse van mijn persoonlijke ervaring.

Bij het analyseren van de situatie hebben twee van de gisteren genomen beslissingen mij bijzonder gefrustreerd, namelijk:

• Het sluiten van de zogenaamde niet-essentiële kleine winkels en de verplichting tot thuiswerken.
• Het beperken van begrafenissen tot 15 personen,

Toelichting:

Eerste geval.

De feiten.

Het beroep van coach is, net als in het verleden het geval was bij psychologen, nog niet officieel erkend. Bijgevolg worden begeleidingsactiviteiten niet als essentieel erkend. Mensen die al ervaring hebben opgedaan met coaching door opgeleide en gecertificeerde professionals zijn het echter allemaal eens. Coaching heeft zeer positieve effecten voor talrijke mensen die emotioneel lijden. Dit emotionele lijden kan met name groot zijn in situaties van (gezondheids)crises, stress, financiële of andere moeilijkheden op verschillende gebieden van het privéleven, het gezinsleven, de vriendschappen en het beroepsleven.

Hoewel ik op afstand kan coachen, zoals ik dat al vele maanden doe met cliënten die ik eerder heb ontmoet, geef ik bij een eerste contact de voorkeur aan face-to-face communicatie. Dit gesprek stelt mij in staat om, gemakkelijker dan op afstand, mijn volledige aandacht te richten op en open te staan voor alles wat de persoon mij meedeelt, zowel via woorden als via zijn of haar houding, lichaamstaal en energie.

Dit eerste persoonlijke contact stelt mij ook in staat om de persoon die mij raadpleegt gerust te stellen en een valse en beperkende overtuiging te ontkrachten die bij deze cliënten zeer vaak voorkomt: “Iemand die een beroep doet op coaching is een zwak persoon”.

Nee, nee, nee, integendeel: “Iemand die een beroep doet op coaching is een sterk persoon”

Hij of zij heeft immers vaak zijn of haar angsten en twijfels overwonnen om een afspraak te maken en zijn of haar situatie te bespreken. Hij of zij heeft de grootste inspanning geleverd om te veranderen wat hij of zij niet langer wil, om actie te ondernemen en zijn of haar doel na te streven.

Het is niet nodig om deze mensen, die wellicht nog niet zo bedreven zijn in het gebruik van internetcommunicatiemiddelen, extra stress te bezorgen.

De analyse.

Het besluit om de kleine, zogenaamd “niet-essentiële” winkels te sluiten, druist dus in tegen mijn waarden:

• Van wederzijdse hulp en steun die ik kan bieden aan mensen in nood,
• Empathie en het bestrijden van onrechtvaardigheid jegens alle winkeliers die hun inkomstenbron zijn kwijtgeraakt en wellicht niet het geluk hebben om in aanmerking te komen voor de “overbruggingsrecht” of over spaargeld te beschikken.

Het niet naleven van deze waarden heeft bij mij woede opgewekt

Tweede geval.

De feiten.

Als ouder deelt men graag in het verdriet en de vreugde van de kinderen en biedt men hen steun. Mijn kinderen, die gescheiden zijn van hun moeder, wonen bij haar. Enkele dagen geleden is hun grootvader van moederszijde op de intensive care overleden aan Covid-19, zonder dat zij hem konden zien om afscheid van hem te nemen. Aangezien het aantal toegestane personen bij begrafenissen nu beperkt is, zal ik helaas niet aan hun zijde kunnen zijn om hen mijn liefde te betuigen.

De analyse.

Het besluit om begrafenissen te beperken tot 15 personen druist dus in tegen mijn waarden van empathie, rechtvaardigheid en steun, en heeft mijn woede des te meer aangewakkerd.

Wat kunnen we in algemene zin leren van deze persoonlijke ervaring?

Een externe gebeurtenis, die wij niet in de hand hebben
en die een van onze waarden niet respecteert,
kan bij ons een emotie oproepen,
vaak geuit in gedrag
dat onze eigen belangen en waarden kan schaden

Wat kunnen we doen in een dergelijke situatie?

Wij kunnen alleen invloed uitoefenen op datgene waarover wij controle hebben. Ik heb daarom besloten om invloed uit te oefenen op het enige waarover ik controle had: mijzelf.

Ik besloot van omgeving te veranderen en de angstwekkende context te verlaten die voortdurend door de media wordt verspreid. Ik trok mijn sportschoenen aan om buiten in de frisse lucht te gaan hardlopen en mijn weerstand op te bouwen, terwijl ik genoot van deze prachtige, zonnige herfstdag.

Vervolgens besloot ik deze woede, die op het eerste gezicht negatief leek, om te zetten in positieve energie om mijn looptempo te verhogen …

Het resultaat was nogal interessant, want afgezien van het feit dat ik een zeer goede persoonlijke tijd neerzette tijdens deze geïmproviseerde halve marathon, heb ik van dit moment gebruikgemaakt om na te denken over de problematiek waarmee ik te maken had en wat ik met deze ervaring kon doen …

Deze overwegingen waren nuttig en ik deel hiermee de inzichten die betrekking hebben op mijn coachingactiviteiten.

• Aangezien de Nationale Veiligheidsraad ons toestaat om buitenactiviteiten te organiseren met maximaal vier personen, mits de gebruikelijke voorzorgsmaatregelen in acht worden genomen, heb ik - zoals mij was voorgesteld, maar waar ik zelf nog niet echt aan had gedacht - besloten om mijn eerste coachingsessies met een cliënt te houden tijdens wandelingen in de natuur,
• Ik heb besloten om mijn activiteiten voor solidaire coaching beter onder de aandacht te brengen, zodat mensen die lijden onder emotionele en financiële moeilijkheden kunnen profiteren van begeleiding tegen een gereduceerd tarief en, in het kader van leed dat verband houdt met de gezondheidscrisis, van een gratis sessie.
• Ik heb besloten deze persoonlijke ervaring met zoveel mogelijk mensen te delen en daarom vindt u hier een artikel dat u, naar ik hoop, aanknopingspunten voor oplossingen zal bieden, mocht een externe factor uw innerlijke rust verstoren.

Stellen deze beslissingen mij nu in staat om in overeenstemming te zijn met mijn waarden? Ja!

Is mijn gemoedstoestand veranderd en ben ik nu rustiger? Ja!

Tot slot,

In deze ervaring, die verband hield met de huidige gezondheidssituatie, had ik geen controle over de lockdown, noch over de avondklok, noch over de genomen beslissingen.

Ik was boos over een externe gebeurtenis waar ik geen controle over had en die niet in overeenstemming was met mijn waarden.

Ik heb aan mezelf gewerkt: aan mijn omgeving, aan mijn gedrag en aan mijn interne representaties.

Deze veranderingen hebben geleid tot een verschuiving in mijn gemoedstoestand en ik voelde me onmiddellijk veel beter en rustiger.

Als ik erin slaag mijn innerlijke gemoedstoestand te veranderen en een frustrerende situatie om te zetten in een positieve, zoals ik u zojuist heb verteld, waarom zou u dat dan zelf niet kunnen?

Wilt u begeleiding bij dit proces? Neem dan contact met mij op.

Blijf goed voor uzelf en uw dierbaren zorgen.

Tot zeer binnenkort,

Wat zullen de gevolgen van deze gezondheidscrisis zijn? Vandaag ben ik vervuld van onzekerheden, maar ik ben ervan overtuigd dat we ons op een keerpunt bevinden, dat alles de ene of de andere kant op kan kantelen, dat het noodzakelijk is om het bewustzijn te (her)wekken en onszelf de vraag te stellen:

Welke toekomst willen wij voor onze kinderen en kleinkinderen?

Ik ben het niet eens met de angstpolitiek en de buitensporige maatregelen die door onze regering worden genomen en die ik beschouw als een inbreuk op onze individuele vrijheden. Ik ben het niet eens met de traditionele, eenzijdige media die in dienst staan van de machthebbers en diverse lobbygroepen en die meningen die niet de hunne zijn, bagatelliseren of in diskrediet brengen. Ik ben het er niet mee eens om blindelings instructies op te volgen die door deskundigen worden opgelegd zonder een kritisch debat. Ik ben het niet eens met de ontwikkeling van een vaccin in recordtijd, waarbij alle tests en voorzorgsmaatregelen die tot nu toe van toepassing waren, worden geschrapt. Ik ben het niet eens met een opgelegde massale vaccinatie en de invoering van een daarmee gekoppeld gezondheidspaspoort, dat onze bewegingsvrijheid beperkt.

Ik respecteer ieders gedachtevrijheid; ik ben geen kuddedier. Het is mijn plicht als burger om mij deze vragen te stellen en ze te delen. Ik ben niet in het bezit van de waarheid, ik ben geen arts, geen viroloog, infectioloog of immunoloog; ik ben van opleiding voormalig informaticus en weet heel goed hoe verzamelde en misbruikte gegevens kunnen worden gebruikt. Ik ben een man met gevoel en, naar ik hoop, gezond verstand; ik constateer dat talrijke mensen lijden onder de situatie, zowel in sociaal, psychologisch als economisch opzicht. Ik ben onafhankelijk in mijn denken en in mijn beroepsactiviteiten, die zwaar zijn getroffen, maar dat is niets in vergelijking met andere, veel dramatischer situaties. Ik heb te lijden onder deze abnormale situatie, maar ik blijf positief en heb vertrouwen in de mensheid, in het gezond verstand en in de vrijheid van meningsuiting, overtuigd dat we samen verder komen en dat WIJ, burgers, gezamenlijk verandering teweeg kunnen brengen.

Ik geloof in immuniteit, ik geloof in een gezonde levensstijl, ik geloof in evenwichtige voeding, ik geloof in regelmatige lichaamsbeweging … waardoor ik vandaag nog in leven ben, ondanks het feit dat ik meer dan 25 jaar lang alcohol, tabak en junkfood heb geconsumeerd, waarmee ik de schatkist heb gevuld van een staat die vandaag de dag het motto “voor ons eigen bestwil” uitdraagt.

Ik geloof in ons vermogen om vragen te stellen, ons aan te passen en te veranderen; ik geloof in veerkracht en in het idee dat alles mogelijk is … Ik geloof in een rechtvaardigere wereld voor iedereen.

Ik ben mij ervan bewust dat mijn woorden wellicht bij sommigen in het verkeerde keelgat zullen vallen, maar dat doet niets af aan de vriendschap die ik voor u koester; we hoeven het niet over alles eens te zijn, maar vandaag de dag vind ik het meer dan ooit belangrijk en onze plicht om onszelf in vraag te stellen, ons af te vragen en ons uit te spreken namens al diegenen die dat niet durven of kunnen.

Ik wens u allen een prettige dag toe; laten wij goed voor onszelf zorgen, zowel wat onze gezondheid als onze vrijheden betreft, voor onszelf, voor onze kinderen en voor toekomstige generaties.

Het coronavirus (COVID-19) vergeleken met beroepsmatige uitputting (burn-out).

Laten we de levenscyclus van een burn-out en de cyclus van positieve verandering die zich aan ons, wereldburgers, voordoet, naast elkaar bekijken.

De oorzaak: te intens gedurende te lange tijd.

Het uitputtingssyndroom is het gevolg van “te intens gedurende te lange tijd”. Mensen met een burn-out storten in omdat zij te lang, dag na dag, maand na maand, jaar na jaar, putten uit hun reserves en meer energie verbruiken dan zij nog over hebben, waarbij zij hun intrinsieke waarden volledig negeren. Op een dag laat het lichaam merken dat het het niet eens is met hun koppigheid om altijd maar meer te doen, altijd sneller, altijd intensiever. Onder te grote druk bezwijkt de dam in één klap. Er is geen keuze meer! Zij zijn verplicht te stoppen, met het risico te sterven: een zelfverdedigingsmechanisme van ons organisme. Het is absolute uitputting, de burn-out!

Al vele jaren wordt onze planeet, de aarde, aangetast door ons misbruik. Al decennia lang maken wij te intensief gebruik van haar hulpbronnen: water, bossen, dieren, mensen, aardolie, zeldzame metalen … Al deze hulpbronnen, waarvoor? Om tegemoet te komen aan een systeem dat ons, naar wij menen, is opgelegd, gebaseerd op overconsumptie, industriële overproductiviteit, buitensporige mobiliteit, inhoudsloze communicatie, geplande veroudering en maximale winst. In november 2019, in Wuhan, China, bezwijkt de dam als bij een burn-out.

De waarschuwingssignalen.

Voordat men in een burn-out terechtkomt, zendt het lichaam signalen en tekenen uit om de aandacht te vestigen op het feit dat er een stoornis ontstaat. (Prikkelbaarheid, vermoeidheid, nervositeit, pijn, slapeloosheid, …). Alle mensen die aan uitputting lijden, negeren de symptomen die het lijdende lichaam hen stuurt.

De aarde lijdt, en toch stuurt zij ons al vele jaren signalen om onze aandacht te vestigen op het feit dat er een storing optreedt. Overal ter wereld, op de vijf continenten, hebben wij de afgelopen jaren ongekende rampen meegemaakt: stormen, droogtes, branden, overstromingen.

Ontkenning.

Wanneer de persoon die aan een burn-out lijdt, in een staat van uitputting raakt, wil hij dit niet accepteren. En wanneer na een bezoek aan de arts het noodlottige woord “burn-out” valt, gelooft hij het niet. “Dat geldt niet voor mij, ik ben niet zoals zij, ik ben sterker dan dat. De arts heeft zich vergist, ik ben gewoon moe, ik neem een paar dagen rust, en dan komt het wel goed, dan ben ik weer op krachten”, zegt hij tegen zichzelf.

De aarde raakt uitgeput, maar de mensheid wil dat niet accepteren. Net zoals de paar dagen rust van iemand met een burn-out niet volstaan, volstaan ook de enkele moedige initiatieven (burgermarsen, klimaatbijeenkomsten, het Kyoto-protocol, de COP …) niet om de mensheid te laten “herstellen”.

Bovendien, net zoals de persoon aan wie de diagnose “uitputting” wordt meegedeeld, gelooft dat dit onmogelijk is en dat het alleen anderen overkomt, heeft de overgrote meerderheid van ons als burgers, ikzelf voorop, slechts zeer weinig aandacht besteed aan de gebeurtenissen die zich in China of Italië afspeelden, voordat deze ons leven beïnvloedden.

Woede.

De (enige) oplossing om een burn-out te overwinnen is dat de betrokken persoon volledig tot stilstand komt en de nodige tijd neemt om zijn batterijen weer op te laden. Zodra de diagnose is gesteld en de arts het verplichte ziekteverlof heeft voorgeschreven, wordt de burn-outpatiënt zich bewust van de realiteit van zijn toestand. De persoon met een burn-out is zeer vaak boos, komt in opstand en heeft een diep gevoel van onrechtvaardigheid. Zij heeft de neiging de schuld te leggen bij tal van externe factoren, afhankelijk van het soort burn-out - beroepsmatig of familiaal - (collega’s, leidinggevende, de samenleving, familie, kinderen, ouders, partner), maar in eerste instantie zeker niet bij zichzelf.

Net zoals de door de psychiater opgelegde rustperiode in het geval van een burn-out, hebben onze regeringen enkele dagen geleden maatregelen genomen om de coronapandemie in te dammen: de lockdown, met als gevolg een vrijwel volledige stilstand van onze gebruikelijke activiteiten. We zijn ons bewust geworden van de ernst van de pandemische realiteit waarmee we worden geconfronteerd; we waren (en zijn misschien nog steeds) boos. We hebben kritiek geuit op en vragentekens geplaatst bij China, Europa, de regeringen, de politici, buitenlanders, migranten …

Onderhandeling.

Zelfs als de persoon met een burn-out zich bewust is van zijn of haar toestand, probeert hij of zij te onderhandelen met zijn of haar arts, psycholoog, psychiater of met zichzelf om een alternatief te vinden voor een volledige stopzetting. Helaas is er geen alternatief. Veel mensen wisselen op deze manier periodes van ziekteverlof af met terugkeer naar het beroepsleven voor enkele dagen. Door dit te doen, nemen zij steeds grotere risico’s voor hun gezondheid, met als gevolg dat het steeds moeilijker wordt en meer tijd vergt om de burn-out te overwinnen.

Op dezelfde manier hebben velen van ons, toen de regeringen lockdownmaatregelen namen om de verspreiding van het virus te beperken, geprobeerd verschillende interpretaties te vinden voor de gegeven veiligheidsvoorschriften, om zich er niet aan te hoeven houden. Door dit te doen, hebben wij enorme risico’s voor onze gezondheid genomen, met als gevolg dat het overwinnen van de pandemie moeilijker werd en meer tijd in beslag nam.

Angst.

Wanneer mensen die aan uitputting lijden gedwongen worden tot stilstand, zijn velen van hen de weg kwijt. Ze weten niet wat ze moeten doen. Ze zijn bang. Zij, die hyperactief waren en overal tegelijk bij betrokken waren, staan nu alleen voor zichzelf. Zij bevinden zich in een ongemakkelijke situatie. Zij missen hun vaste routines. In plaats van nieuwe energie op te doen om deze angst voor de toekomst te bestrijden - de angst om niet langer “in staat te zijn” - proberen velen van hen de controle te behouden. Thuis herhalen zij de hyperactiviteit die zij in hun professionele omgeving vertoonden, bijvoorbeeld in de vorm van huishoudelijke of andere taken, terwijl de urgentie en de noodzaak van deze taken geenszins gerechtvaardigd zijn.

Toen de eerste maatregelen werden genomen, voelden ook veel burgers zich ongemakkelijk bij de situatie. Geconfronteerd met deze onbeheersbare angst wilden sommigen op hun eigen manier de controle behouden, bijvoorbeeld door massaal naar de winkels te stormen en de schappen leeg te halen, terwijl de situatie dat niet rechtvaardigde.

Berusting.

De persoon die aan uitputting lijdt, beseft al snel dat hij, wat hij ook doet, niet het gewenste resultaat bereikt. Hij laat het daarom los.

Ook de burger, na de voorgaande fasen te hebben doorlopen, laat het los en begrijpt dat het beter is zich aan de veiligheidsvoorschriften te houden.

Acceptatie.

De persoon die aan uitputting lijdt, is zich bewust van zijn of haar toestand en, bovenal, accepteert deze eindelijk. De weg zal nog lang zijn, maar dit is het begin van het herstel: hij of zij denkt aan zichzelf, zorgt goed voor zichzelf en laadt zijn of haar batterijen weer op. Beetje bij beetje beseft zij dat het beter met haar gaat. Zij krijgt positieve reacties van haar omgeving: een glimlach, een compliment.

De mensheid is zich, naar ik hoop, nu bewust van haar toestand en aanvaardt deze. We hebben de pandemie nog niet onder controle en de weg zal nog lang zijn. In China werpen de genomen maatregelen hun vruchten af in de strijd tegen de verspreiding van het virus. Laten wij goed voor onszelf zorgen, laten wij goed voor onze gezinnen zorgen. Er ontstaat steeds meer solidariteit; overal zien we burgerinitiatieven ontstaan. Samenwerking begint de overhand te krijgen ten opzichte van concurrentie. Wij ontvangen ook de eerste positieve en bemoedigende signalen van onze gemeenschappelijke moeder, de aarde. Satellietfoto’s van de NASA en de ESA laten zien dat de genomen maatregelen ook bijdragen aan een afname van de luchtvervuiling overal ter wereld, zowel in China als in Europa. In Venetië wordt het water in de kanalen weer helder en keert de waterfauna terug. Dit geldt ook voor de op twee na grootste haven van Italië in Cagliari, waar jaarlijks meer dan 30 miljoen ton goederen wordt verwerkt. In Parijs verbazen de inwoners zich erover dat zij opnieuw het gezang van vogels horen.

Het alternatief.

In het geval van uitputting, wanneer mensen die lijden de eerste positieve en bemoedigende signalen ontvangen, doet zich een keuze voor met twee alternatieven:

Het passieve alternatief.

De persoon met een burn-out neemt genoegen met de bemoedigende signalen en keert terug naar zijn oude gewoonten, zonder enige lering te trekken uit de opgedane ervaring. Hij kiest voor het gemak en de weg die hem in eerste instantie het gemakkelijkst en het snelst lijkt, maar die hem op korte of middellange termijn opnieuw in een burn-out zal doen belanden. Deze burn-out zal veel ernstiger zijn dan de vorige en zal des te meer tijd vergen om te genezen, als deze al niet fataal is.

Het actieve alternatief.

De persoon die uitgeput is, staat open voor de positieve boodschappen die hem of haar worden gegeven en beschouwt wat hem of haar is overkomen, ondanks de beproevingen en moeilijkheden, als een kans. De kans om te leven, de kans om zich te heroriënteren, de kans om zich bewust te worden van zijn of haar waarden, die te vaak worden genegeerd en door de eigen daden worden ondermijnd. De weg is ongetwijfeld langer en minder gemakkelijk. Het is noodzakelijk om nieuwsgierig te zijn, te heroverwegen, te fantaseren, dingen op een andere manier opnieuw uit te vinden, zich te herorganiseren, wellicht van levensstijl te veranderen, blijk te geven van solidariteit en veerkracht, maar aan het einde van de weg wacht het geluk.

Welke keuze zal de mensheid (ieder van ons) maken in het licht van de ervaring die wij momenteel doormaken?

Zullen wij in staat zijn de juiste weg te kiezen, zodat een dergelijke ramp zich nooit meer zal voordoen, of zullen wij net als de dinosaurussen niet in staat zijn ons aan te passen?

We hebben allemaal de keuze om actief of passief te zijn.

Vroeger, toen ik met een burn-out te maken had, heb ik beide alternatieven ervaren, waarbij het ene succesvoller was dan het andere. Vandaag, nu we geconfronteerd worden met het coronavirus en de toekomst van de mensheid, aarzel ik niet: mijn keuze staat al vast. En u?

Laten we goed voor onszelf zorgen, voor onze gezinnen, voor onze vrienden en dierbaren, en voor onze aarde!

Laten we geloven in de mensheid, laten we geloven in veerkracht, laten we geloven dat alles mogelijk is! Laten we geloven in een betere wereld en een herwonnen evenwicht.

Beelden afkomstig van YouTube, Twitter en van Alexandra_Koch op Pixabay

Wat is coaching? Wat is een coach?

Coaching kan worden gedefinieerd als de kunst om een persoon of een organisatie te helpen zichzelf beter te leren kennen, zodat deze zijn of haar eigen oplossingen kan vinden.

Het beroep van coach is momenteel niet wettelijk beschermd; bijgevolg wordt de term “coach” tegenwoordig helaas zeer vaak misbruikt en oneigenlijk gebruikt door talrijke ongeschoolde personen die zich bezighouden met coaching. Daarentegen heeft de professionele coach een gecertificeerde opleiding gevolgd en blijft hij zich bijscholen en zich laten begeleiden binnen een gecertificeerde opleidingsinstelling.

De professionele coach is iemand die luistert zonder te oordelen. Hij geeft geen advies, hij geeft geen training en oefent geen invloed uit. Hij is geen mentor, geen therapeut en biedt geen wondermiddelen aan. Hij stelt vragen, stimuleert en daagt uit. Hij helpt zijn cliënt, door middel van diverse hulpmiddelen en oefeningen, om de juiste vragen te stellen, zich bewust te worden van zijn eigen, vaak onbekende mogelijkheden en nieuwe vaardigheden te verwerven. Hij helpt zijn cliënt om zijn belemmeringen, beperkende overtuigingen en gedragingen om te zetten in sterke punten. De coach begeleidt de cliënt bij het ontplooien van zijn of haar volledige potentieel, zodat hij of zij op een voor zichzelf en zijn of haar naasten verantwoorde manier, met respect voor zijn of haar waarden, zijn of haar doel(en) kan bereiken.

Een coach is geen zorgverlener,
maar een professional op het gebied van persoonlijke ontwikkeling.

Hij mag dan ook geen enkele diagnose stellen en moet daarom doorverwijzen naar een arts of gediplomeerd klinisch psycholoog indien iemand alarmerende symptomen vertoont (depressie, burn-out, trauma’s, psychische stoornissen, verslaving, …). Coaching heeft dus geen therapeutisch doel, maar is niettemin zeer effectief bij het begeleiden van een dergelijk traject. Het blijkt een uitstekende aanvulling te zijn om een behandeling beter te doorstaan of een gedragsverandering teweeg te brengen die gunstig is voor de gezondheid.

Er zijn twee soorten coaching: levenscoaching en bedrijfscoaching, in het Engels respectievelijk “life coaching” en “business coaching”.

Levenscoaching richt zich op de persoonlijke ontwikkeling van het individu in zijn privéleven, relaties en beroepsleven, zodat hij zijn volledige potentieel kan ontplooien en de middelen kan verwerven om dit te benutten.

Bedrijfscoaching is daarentegen gericht op de arbeidswereld. Deze vorm richt zich veel meer op de begeleiding van werknemers, teams en leidinggevenden van zowel kleine als grote ondernemingen bij het bereiken van hun doelstellingen, met inachtneming van het welzijn en het evenwicht van de verschillende betrokkenen.

Wat is NLP of Neurolinguïstisch Programmeren?

NLP is een methode waarmee wij ons aangeleerde gedrag (onze interne “software”) kunnen analyseren en, indien nodig, herprogrammeren. Het stelt ons in staat ons gedrag, onze mechanismen en emoties in situaties van mislukking of succes te begrijpen, om zo indien nodig de verschillende “programma’s” bij te sturen die ons geen voldoening schenken.

Programmering.

We zijn allemaal, of we dat nu willen of niet, “geprogrammeerd” door onze omgeving, onze leefomgeving, onze familie, onze opvoeding, onze naasten, onze cultuur, onze ervaringen, onze overtuigingen die zijn gevormd en/of van generatie op generatie zijn doorgegeven … Zodra deze gewoonten eenmaal zijn ingesleten, zijn ze als programma’s. Wat is “geprogrammeerd”, kan - indien men dat wenst - worden “gedeprogrammeerd” om vervolgens te worden “herprogrammeerd”.

Neuro.

Het brein, onze centrale computer, filtert en verwerkt via zijn miljoenen neuronen elk stukje ontvangen informatie. Deze informatie wordt vervolgens omgezet in (bewuste of onbewuste) denkprocessen, patronen die het individu in staat stellen keuzes te maken en/of met moeilijkheden om te gaan.

Linguïstiek.

Onze gedachten kunnen worden overgebracht via verbale en non-verbale taal. Ons denken geeft structuur aan onze taal en omgekeerd geeft onze taal structuur aan ons denken. Zo zal uw brein, als ik u de volgende zin voorleg: “Denk niet aan het witte paard, denk aan het zwarte paard”, automatisch eerst een wit paard voor de geest halen!

Wat zijn de oorsprong en de ontwikkeling van NLP?

Neurolinguïstisch Programmeren, in het Engels Neuro-Linguistic Programming (NLP), werd in de jaren ’70 in de Verenigde Staten ontwikkeld, oorspronkelijk door John Grinder en Richard Bandler. Vervolgens werd het verder uitgewerkt door talrijke andere bijdragers, waaronder Robert Dilts.

NLP heeft zich sindsdien ruimschoots bewezen en wordt door zeer veel coaches toegepast, waaronder de beroemdste en onbetwiste meester op dit gebied, Anthony Robbins. Hij heeft talrijke prominenten en wereldleiders gecoacht, waaronder Nelson Mandela, Bill Clinton, Anthony Hopkins, Oprah Winfrey, Serena Williams, André Agassi en vele anderen …

Wat is een burn-out?

Volgens Wikipedia: “Een burn-out is een combinatie van diepe vermoeidheid, een gebrek aan betrokkenheid bij het werk of het gezinsleven, en een gevoel van mislukking en onbekwaamheid. Een burn-out wordt beschouwd als het gevolg van chronische stress op het werk of in het gezin (bijvoorbeeld als gevolg van een te hoge werkdruk): de persoon slaagt er niet in om aan de aanpassingseisen van zijn professionele of gezinsomgeving te voldoen, waardoor zijn energie, motivatie en zelfrespect afnemen.”, en zoals ik uitlegde aan de hand van mijn eigen ervaringen, op de zenders van de RTBF, in het programma La vie du bon côté.

Hoewel een burn-out zeer vaak in verband wordt gebracht met een te hoge werkdruk of een giftige omgeving, raken gelukkig niet alle mensen die hiermee worden geconfronteerd daadwerkelijk in een burn-out. Hoe komt dat dan?

Een burn-out ontstaat door het samenspel van een persoonlijkheid en een omgeving.

Elke situatie is uniek en de burn-out van de ene persoon is niet dezelfde als die van een ander. Het gaat echter altijd om de wisselwerking tussen een persoonlijkheid en een context. Om mijn woorden te verduidelijken, zal ik mijn eigen verhaal gebruiken. Wat heeft ervoor gezorgd dat ik een terugval kreeg, terwijl ik de mechanismen van een burn-out door en door kende en de verschillende fasen ervan blindelings negeerde, met als gevolg dat ik voor de tweede keer in een diepe put terechtkwam?

Zoals eerder uitgelegd, worden wij gevormd en geprogrammeerd door onze geschiedenis, onze levenservaringen, onze opvoeding, onze cultuur, onze ervaringen, onze overtuigingen… Dit alles bepaalt onze eigen identiteit, onze persoonlijkheid.

Tijdens mijn jeugd had ik niet het gevoel dat mijn vader, de dorpsonderwijzer, veel van mij hield; voor hem moest ik een voorbeeld zijn in de ogen van de andere leerlingen. Toen ik eenmaal aan het werk was gegaan - en in mijn jeugd voortdurend had gehoord: “Dat kun je beter!” - werd ik steeds perfectionistischer en ontwikkelde ik de overtuiging: “Om erkenning en vaderlijke liefde te kunnen verwachten, moet je altijd ja zeggen, je moet werken, hard werken en beter presteren, steeds weer opnieuw”… Deze overtuiging werd nog versterkt door de opvattingen die mijn vader zelf van mijn grootvader had meegekregen over de waarde van werk en over de onvoorwaardelijke hulp die men anderen moet bieden. Deze verschillende overtuigingen en waarden zouden een deel van mijn identiteit en mijn persoonlijkheid bepalen.

En zo, als een zaadje dat in vruchtbare grond was gezaaid en gekweekt, trad mijn automatisme in werking toen ik in een omgeving terechtkwam waarin ik erkenning miste en men mij om hulp vroeg, zonder dat ik dit kon tegenhouden. Ik kon geen nee zeggen tegen alles wat mij werd gevraagd; ik werkte en werkte maar door, tot de onvermijdelijke instorting, die uitgebreider wordt beschreven in het eerder gepubliceerde artikel Burn-out: een ondernemer getuigt.

NLP-coaching ter preventie van burn-out en ter voorkoming van een terugval.

Als we deze situatie analyseren, had ik de algemene mechanismen van een burn-out wel begrepen, maar ik had mijn eigen mechanismen niet doorzien, die zeer nauw verbonden waren met mijn overtuigingen en mijn levenservaringen. Zo kon ik, toen mijn persoonlijkheid werd gestimuleerd door een gunstige context en omgeving, uitputting niet voorkomen.

Tijdens mijn gecertificeerde opleiding tot professioneel coach hebben de instrumenten van de neurolinguïstische programmering mij in staat gesteld de onbewuste mechanismen te identificeren en te begrijpen die verantwoordelijk waren voor mijn burn-out. Ik heb ze vervolgens kunnen aanpassen en herprogrammeren, zodat een dergelijke situatie zich nooit meer zou voordoen.

NLP-coaching stelt de cliënt dus in staat om de controle over zijn automatische piloot terug te krijgen. Door de instrumenten van mindfulness toe te passen en te gebruiken, geeft hij zichzelf de mogelijkheid om meer vrijheid en keuze te hebben. Zo kan hij wegen vermijden die hem in de toekomst problemen zouden kunnen opleveren (preventie), of die hem in het verleden problemen zouden hebben opgeleverd (terugvalpreventie).

Deze preventie tegen burn-out en deze strijd tegen terugval kunnen zowel in levenscoaching als in bedrijfscoaching worden toegepast.

Burn-out is niet het enige gebied waarop NLP-coaching voordelen kan bieden.

NLP-coaching is bijzonder geschikt voor vraagstukken op het gebied van communicatie, leren en begeleiding bij verandering door gebruik te maken van de 7 logische niveaus van Robert Dilts:

• de omgeving, waar?
• het gedrag, wat?
• de vaardigheden, hoe?
• overtuigingen en waarden, waarom?
• de identiteit, wie ben ik?
• de missie, waarvoor?
• de band(en) met anderen, voor wie?

Elke verandering begint met de stap naar actie.

U wilt zich niet langer vermoeid voelen en in strijd zijn met uw waarden. U voelt zich overweldigd, prikkelbaar en kunt het allemaal niet meer aan; u wilt een burn-out voorkomen of niet opnieuw in die situatie terechtkomen. Onderneem dan actie en neem nu contact met mij op voor een coachingsessie.

Wilt u meer weten over coaching, wilt u uw doelstellingen - die al te lang onbereikbaar leken - definiëren en bereiken, of bent u gewoon geïnteresseerd in persoonlijke ontwikkeling of het bestrijden van burn-out, zowel privé als binnen uw bedrijf? Dan nodig ik u uit:

• de pagina over coaching te raadplegen; daar vindt u talrijke antwoorden op de vragen die u zich wellicht stelt ...
• Laten we erover praten; neem nu contact met mij op.

Het verhaal van een droom.

Eind augustus 2018 was ik zeer geïntrigeerd, vol bewondering en geïnteresseerd in een bericht en foto’s die Maryline en Tof hadden gepubliceerd naar aanleiding van hun deelname aan de triatlon, de Gileppe Trophy Orbea. In die periode was ik langzaam aan het herstellen van mijn burn-out; ik was iets meer dan 35 kg afgevallen, ik wandelde veel, ik had net deelgenomen aan de MESA-Marche​ en nam ook deel aan de Adeps-wandelingen, waarbij ik mezelf er soms op betrapte dat ik een stukje jogde.

Maryline & Tof beantwoorden al mijn vragen met veel enthousiasme en nodigen mij uit om hen begin september te komen bezoeken en aan te moedigen tijdens hun deelname aan de triatlon van Gérardmer....

Afspraak gemaakt! Eenmaal ter plaatse is het een gekkenhuis, een waanzinnige sfeer. Ik kom dit weekend zonder stem terug, van het aanmoedigen van vrienden en onbekenden.... En op dat moment valt het kwartje. Alles verandert! Ik droom ervan om deze geweldige ervaring te beleven, aan de andere kant van de barrière, als atleet!

Ik heb er geen verstand van, ik heb nog nooit echt hardgelopen of zelfs maar aan een jogging meegedaan, ik zwem heel weinig en heb slechts een hybride fiets, … Maar dat maakt niet uit, ik wil deze waanzin en al die emoties van binnenuit beleven.... Naar verluidt zijn alle beschikbare plaatsen binnen enkele minuten uitverkocht zodra de inschrijvingen voor deze triatlon open gaan. Enkele weken later, om 7 uur ’s ochtends, zit ik achter mijn computer … En ik ben blijkbaar niet de enige: het inschrijfproces loopt vast en na enkele mislukte pogingen ben ik om 7.22 uur ingeschreven voor de olympische afstand, een ietwat aanmatigende keuze voor iemand die sinds zijn tienerjaren nooit meer echt aan een sportwedstrijd heeft deelgenomen en al te vele jaren geen echte lichaamsbeweging meer heeft gehad. Vanaf die dag droom ik niet langer over mijn leven, maar beleef ik mijn droom als triatleet.

Ik verdiep mij in de materie, bereid mij voor en verdiep mij in fysieke conditie en voeding voor duursporten. Ik begin in mijn eentje met hardlooptraining. Op 18-jarige leeftijd onderging ik een operatie aan de kruisbanden van mijn knie en voordat ik investeer in triatlonuitrusting, in dit geval een racefiets, wil ik weten of ik zonder pijn kan hardlopen. Ik ga één keer per week naar het zwembad. En hoewel het begin moeizaam verloopt, de weersomstandigheden vaak niet erg gunstig zijn en de motivatie soms ontbreekt, beleef ik week na week steeds meer plezier, tot het punt dat ik geen twee dagen zonder lichaamsbeweging kan zitten; ik raak verslaafd aan het welzijn dat de endorfines mij geven. Wat een verandering, ik die vroeger verslaafd was aan aperitiefjes, junkfood, gigantische maaltijden en dikke sigaren…! Ik voel me eindelijk echt levend.

Op 22 december 2018 nam ik deel aan mijn eerste echte hardloopwedstrijd, een 10 km-loop, de Corrida De Gerpinnes, gevolgd op 13 januari door mijn eerste deelname aan een trailrun, de Trail de la Vallée de la Thyria, waarna ik me inschreef bij de Triathlon Club Andenne, een ontzettend gezellige club die triatlon voor iedereen toegankelijk maakt door zowel valide atleten als gehandicapte sporters te verwelkomen. Ik ontmoet daar geweldige en gepassioneerde mensen die niet zuinig zijn met goed advies en die inmiddels echte vrienden zijn geworden.

Vanaf januari train ik 5 tot 8 uur per week, in de regen, de vrieskou, de wind, de zon en zelfs in de woestijn: mentale voorbereiding, hardlopen, zwemmen, fietsen.

Op 27 mei neem ik voor het eerst deel aan een triatlon, de Triathlon des lacs de l’Eau d’Heure. Een belangrijke mijlpaal, iets waanzinnigs. Het is zover: ik ben een triatleet. Vanaf dat moment beleef ik mijn droom nog intenser, ik neem de rol van triatleet aan en ik verlies mijn doel, de Triathlon van Gérardmer, niet meer uit het oog. Ik weet dat er niet veel tijd meer over is en dat ik nog veel werk voor de boeg heb, maar met goed advies en begeleiding kan ik het redden. Ik schakel Joachim Libois / PPE in.

Samen stellen we de tussentijdse doelen vast. Joachim is geweldig en flexibel in de omgang met mij; zijn trainingsschema’s zijn uitstekend, en ik probeer me daar zo goed mogelijk aan te houden. De voorbereiding verloopt stapsgewijs en ik volg zijn aanwijzingen zo goed mogelijk op. Vervolgens neem ik deel aan diverse wedstrijden in sprintformaat: de Triathlon 555 van Wanze, de Triathlon des Sharks, de Triathlon International Haute Meuse en de Triathlon van Namen. Ik voel me steeds beter; de kilometers op de fiets, in het zwemmen en bij het hardlopen volgen elkaar op… De grote dag nadert met rasse schreden.

Zaterdag 7 september 2019 is het zover: de Triatlon van Gérardmer. We ontmoeten onze vrienden, de emotie is overweldigend, de tranen stromen terwijl we onze tri-maatjes aanmoedigen..... Morgen is het mijn beurt. Een jaar geleden besloot ik mijn droom waar te maken, een jaar lang heb ik getraind. Zal het me lukken?

Zondag 8 september 2019, 13.25 uur:
We zijn met bijna 1000 atleten, klaar om het water van het meer van Gérardmer in te duiken... Het is waanzinnig, ik zit in mijn eigen wereld, ik ben uiterst geconcentreerd, ik geniet van elk moment, ik ben in mijn droom, ik beleef mijn droom...

13.30 uur, het startschot klinkt, en daar gaan we voor 1500 meter zwemmen. De eerste meters zijn heftig! Het is pure waanzin; ik ontwijk de stoten en besluit iets afstand te nemen van de route naar de eerste boei en de zwerm hongerige haaien daar. Dat blijkt een verstandige keuze: het zwemmen duurt iets langer, maar verloopt aanzienlijk rustiger; ik kan mijn zwemritme in drie tellen vinden in een vrijwel vrije baan.

14.04 uur: ik kom uit het water, onder het applaus van een uitzinnig publiek, en loop over de mat richting het fietspark. Het is niet erg warm, hooguit 10°, en ik moet drie rondes van ongeveer 14 km afleggen met 300 m hoogteverschil. Ik neem de tijd. Ik droog mezelf af en geniet van elk moment. Ik trek een bodywarmer aan, waarover ik mijn triatlonpak weer aantrek.

14.09 uur: ik passeer de uitgang van het park en stap op mijn fiets. Van alle kanten klinkt er lawaai: de muziek, de omroeper, het publiek, honderden mensen. Een paar meter verderop, rechts, achter de afzetting, staan Tof & Maryline :) Een vriendelijk handgebaar … ik ga er vol voor …

14u....: aan de voet van de Rayée, waanzin, pure waanzin... Ik ben er... ik beleef het... de tri-maatjes van de Triathlon Club Andenne... De muziek, de presentator. Op de helling staat met spuitverf geschreven: “Hup TCA, hup GTC, hup Regis!” De helling wordt steeds steiler … Ik word aangemoedigd door het publiek, de menigte. Na de bocht staat de presentator, die ik al enkele minuten hoor schreeuwen, daar voor mij met zijn enorme cowboyhoed: “Kom op, kom op, kom op! Hup, hup, hup!” De menigte wordt steeds dichter; de weg is op deze plek zeker vijf meter breed, maar de doorgang voor de fietsen is slechts 1,50 meter, hooguit … Ik ben er, ik droom ervan, ik beleef het, alsof ik Julian Alaphilippe ben... De kilometers volgen elkaar op en spoedig de top en de eerste bevoorradingspost: energiedrankjes; ik maak gebruik van de afdaling over de bosweg om te drinken en weer energie op te doen... Afdaling naar Gérardmer, op zoek naar snelheid en de bochten naar links afsnijdend … net als op televisie. Dit is puur geluk. Op naar de tweede beklimming van La Rayée, wanneer een motoragent van de gendarmerie, met zwaailichten aan en sirenes loeiend, mij inhaalt, gevolgd door een TGV - de koploper van de wedstrijd - die aan zijn laatste ronde begint ;) Een andere wereld, maar ik beleef dezelfde emoties als hij.

..h..: Het fietsgedeelte is voorbij. Ik keer terug naar het park. Gelukkig zijn nog niet alle fietsen binnen! Ik ben zo blij, ik heb zojuist de “Rayée” drie keer voltooid, .... Ik zet de fiets neer, vervang de schoenplaatjes door hardloopschoenen .... en daar gaan we voor 10 km hardlopen, in de vorm van twee heen-en-terugrondjes van 5 km langs het meer. Hardlopen blijft moeilijk voor mij. Maar er is geen tijd om daarover na te denken: de eerste loopbrug, de tweede loopbrug, en eindelijk datgene waarvoor ik aan de Triatlon van Gérardmer wilde meedoen: over het meer lopen … Een onbeschrijfelijk gevoel van geluk … Opnieuw de muziek, de presentatoren, het applaus, de uitzinnige menigte - ik ren weg voor mijn eerste ronde onder een stortvloed van aanmoedigingen.

Terwijl ik in gedachten verzonken ben, krijg ik een vriendelijk schouderklopje: “Geweldig, Régis, bravo.” Pierre-Yves, vol welwillendheid, haalt me in, om mij even later, op zijn terugweg, een glas water aan te reiken dat hij bij het bevoorradingspunt heeft gepakt.

Einde van de eerste ronde, mijn vrienden staan daar. Ik hoor niets meer, ik beleef de race opnieuw, ik zie mijn leven van de afgelopen drie jaar voor me ... Wat een lange weg heb ik afgelegd; ik geniet met volle teugen, ik beleef het hier en nu, ik beleef mijn droom, ik geniet ervan, ik verleng mijn pas. Laatste kilometer, de presentator schreeuwt in zijn microfoon en ik hoor: “Schiet op, Régis, we wachten op je!”

De emotie overweldigt mij, tranen van vreugde stromen vanzelf over mijn gezicht, … Ik ben gelukkig, voor mezelf, voor mijn kinderen Olivia en Tanguy, voor mijn moeder Odile, voor mijn vrienden, voor alle mensen die mij in moeilijke tijden hebben gesteund.

Voor de tweede en laatste keer loop ik over het water, ik steek de laatste loopbrug over, ik vlieg letterlijk naar “mijn overwinning”. De presentator kondigt mijn aankomst aan, ik geef de uitgestrekte handen van de toeschouwers een klap, ik passeer de finishlijn en schreeuw mijn geluk uit!

Nee, ik droom niet, ik ben een triatleet, ik ben Un Autre Moi, ik ben finisher van de Triatlon van Gérardmer in 4u03'25"!

Ik leef en heb besloten mijn dromen waar te maken!

Dus, net zoals ik dat doe: geloof in uzelf, geloof in uw capaciteiten, geloof in veerkracht, geloof dat alles mogelijk is, geloof in uw dromen en beleef ze!

Wilt u hierover van gedachten wisselen? Wilt u ook uw dromen waarmaken, maar weet u niet waar u moet beginnen?

Aarzel dan niet om contact met mij op te nemen; ik help u graag bij het vinden van “uw oplossingen” en het ontplooien van uw volledige potentieel, uw “Autre Moi” (andere ik)!

Gedurende bijna 45 minuten hebben wij gesproken over het probleem van burn-out bij zelfstandigen en ondernemers en hebben wij, op basis van onze eigen ervaringen, enkele aanknopingspunten en adviezen gegeven om te voorkomen dat men in een burn-out terechtkomt of terugvalt.... Een onderwerp dat ik al in een eerder artikel had behandeld: Zelfstandigen zijn niet immuun voor burn-out

Als u deze inhoud op prijs stelt en op de hoogte wilt worden gehouden zodra er nieuwe video’s worden gepubliceerd, aarzel dan niet om u te abonneren op het YouTube-kanaal “Un Autre Moi” via de onderstaande link.

Hartelijk dank voor uw steun, reacties en het delen van deze inhoud; dit motiveert mij om kwalitatief hoogwaardige inhoud te publiceren.

Aarzel niet om uw opmerkingen of vragen via de Facebook-pagina “Un Autre Moi” aan mij door te geven; ik lees ze graag en beantwoord ze met plezier.

Tijdens een van die heen-en-terugreizen ontmoet ik B. We leren elkaar kennen, praten en wisselen eindeloos van gedachten over onze vele projecten, onze avonturen en tegenslagen, onze talrijke passies, onze verlangens, onze frustraties, onze vreugde, onze hyperemotionaliteit, ons gevoel anders te zijn, buiten de norm te vallen, ons verdriet, onze smarten, onze woede over onrechtvaardigheid, onze “buitenaardse” kant, ons compromisloze karakter, …. . De uitleg van de een wekt de nieuwsgierigheid van de ander, en omgekeerd lokken de anekdotes van de ander die van de een uit: het is een echt tennisspel, geen wedstrijd maar puur plezier, een uitwisseling, een stimulans. Voor het eerst heb ik iemand tegenover me die mij begrijpt, met wie ik gedachten kan uitwerken, gevoelens en emoties kan delen, iemand die, ondanks een andere levenswijze, op mij lijkt; ik vertrouw haar toe dat ik erg van mijn stuk ben gebracht door de ontmoeting met mijn vrouwelijke kant in de manier waarop wij denken en de dingen beleven.

Als antwoord raadt B. mij enkele boeken aan, die ik onmiddellijk aanschaf en binnen enkele dagen verslind …

• Trop intelligent pour être heureux ? L'adulte surdoué (“Te intelligent om gelukkig te zijn? De hoogbegaafde volwassene”), van Jeanne Siaud-Facchin
• L'adulte surdoué - Apprendre à faire simple quand on est compliqué (“De hoogbegaafde volwassene: leren het eenvoudig te houden als men ingewikkeld is”), van Monique de Kermadec
• Moi, surdoué révolté : Journal intime d'un extra-terrestre né sur Terre (“Ik, de opstandige hoogbegaafde: dagboek van een buitenaards wezen, geboren op aarde”), van Abel Abelson

Bij het lezen van deze boeken heb ik, die mij altijd al anders heb gevoeld, het gevoel dat deze boeken over mijn eigen ervaringen gaan. Zou ik ook dat “dier” zijn dat Jeanne Siaud-Facchin beschrijft om intellectueel vroegrijpe, hoogbegaafde of hoogpotentiële personen aan te duiden? Ik kan niet accepteren dat ik in deze zware hokjes word gestopt, en toch biedt deze hypothese in één klap een antwoord op de vele onbeantwoorde vragen die ik mezelf al sinds mijn vroegste jeugd stel! Het is overduidelijk: ik ben een Zebra.

B. wist het al vóór onze eerste ontmoeting; het heeft mij 43 jaar gekost om het te ontdekken en nog enkele maanden om het te accepteren. B. heeft mijn leven op zijn kop gezet, en hoewel we elkaar sindsdien helaas uit het oog zijn verloren - wat ik betreur - ben ik haar uit de grond van mijn hart dankbaar dat zij de aanleiding is geweest voor de geboorte van een ander ik, mijn ware ik.

Maar wat heeft dit met een burn-out te maken, zult u zich afvragen? Ik ben er, op basis van mijn eigen ervaring en de getuigenissen van lotgenoten - ook al bestaan er geen officiële statistieken of onderzoeken over dit onderwerp - van overtuigd dat “zebra’s” een grotere kans hebben om slachtoffer te worden van een burn-out dan de rest van de bevolking.

Ik zou uitgebreider kunnen ingaan op deze hypothese, op de kenmerken van Zebra’s en die van mensen die vatbaar zijn voor een burn-out, maar dit onderwerp is al zeer gedetailleerd behandeld in het uitstekende artikel van Sandra Boré, Zèbres VS burn-out : l’hécatombe (“Zebra’s vs burn-out: de slachting”), dat ik u van harte aanbeveel. Ik sluit dit artikel dan ook liever af met een woord van dank aan N. voor zijn toestemming om een ontroerend getuigenis met u te delen, dat oorspronkelijk werd gepubliceerd in een discussiegroep over burn-out en dat op zichzelf al de neiging van Zebra’s om mogelijk slachtoffer te worden van burn-out treffend weergeeft.

Aarzel niet om uw opmerkingen of vragen via de Facebookpagina “Un Autre Moi” met mij te delen; ik lees ze graag en beantwoord ze met plezier.

Een burn-out treft met name mensen die uiterst gemotiveerd, betrokken en verantwoordelijk zijn en maar al te vaak perfectionistisch. Deze kenmerken komen vrijwel altijd voor bij zelfstandigen en eigenaren van kleine en middelgrote ondernemingen, waardoor deze groep bijzonder kwetsbaar is voor het burn-outsyndroom, aangezien zij zeer vaak meer dan 8 uur per dag werken, ’s avonds en in het weekend, en slechts zeer weinig tijd besteden aan vrijetijdsbesteding en ontspanning, waarbij hun leven maar al te vaak in het teken staat van hun bedrijf.

Het Rijksinstituut voor Ziekte- en Invaliditeitsverzekering (RIZIV) schat dat 28.000 personen arbeidsongeschikt zijn als gevolg van een burn-out. Het is echter zeer moeilijk vast te stellen hoeveel van deze 28.000 personen zelfstandigen zijn; zij zouden een minderheid vormen, terwijl uit een studie van de Onafhankelijke Ziekenfondsen (Mutualités Libres) blijkt dat bijna één op de vijf zelfstandigen in een vergevorderd stadium van uitputting verkeert.

Zelfs als de zelfstandige zich bewust is van zijn of haar burn-out, stopt hij of zij slechts zeer zelden met werken om voor zichzelf te zorgen. En daar zijn goede redenen voor: hij kan zijn activiteiten niet zomaar laten liggen, omdat hij dan het risico loopt een deel van zijn klanten te verliezen, met als gevolg een daling van zijn omzet of zelfs faillissement. Zeer weinig zelfstandigen - één op de vier - sluiten een inkomensverzekering af.

Net als voor de werknemer is het voor een zelfstandige die aan een burn-out lijdt des te belangrijker om begeleiding te zoeken, niet alleen om uit de burn-out te komen, maar ook om de continuïteit van zijn beroepsactiviteiten te waarborgen en daarbij zijn verplichtingen en verantwoordelijkheden jegens zijn medewerkers, klanten en leveranciers na te komen.

Als zelfstandig IT-specialist ben ik in tien jaar tijd tweemaal het slachtoffer geworden van het burn-outsyndroom. Zoals ik ook in deze Facebook Live uitleg, ben ik ervan overtuigd dat burn-out een reëel maatschappelijk probleem is; het is hoog tijd om in actie te komen en deze problematiek daadwerkelijk grondig aan te pakken, te beginnen met preventie, ten behoeve van het welzijn van iedereen, zowel werknemers als zelfstandigen.

Geloof in uzelf, geloof in verandering, geloof dat alles mogelijk is, geloof in veerkracht!

Of u nu zelfstandige bent of in loondienst werkt, er zijn oplossingen; aarzel niet om uw opmerkingen of vragen met mij te delen op de pagina: Un Autre Moi

Door te wandelen kon ik beetje bij beetje mijn batterijen weer opladen en mezelf weer opbouwen. Ik wandel twee tot drie keer per week alleen (± 10-15 km) en in het weekend neem ik graag, met mijn partner (± 10 km), mijn kinderen (± 5 km) of meer gemotiveerde vrienden (± 15-20 km), deel aan wandelingen van Adeps, federale wandelingen en soms zelfs gastronomische wandelingen, waarbij het gezellige en levensgenietende aspect belangrijker is dan de fysieke activiteit. Het was overigens tijdens de gastronomische wandeling van Saint-Monon naar Nassogne dat ik, drie dagen voor de organisatie ervan, kennismaakte met de MESA.

De Europese Mars van Herdenking en Vriendschap.

Deze wandeling wordt sinds 1966 in de provincie Luxemburg georganiseerd door het Belgische Ministerie van Defensie. Het is een grootschalig, internationaal, sportief en gezellig evenement waaraan meer dan 10.000 wandelaars van alle leeftijden, zowel burgers als militairen, uit alle hoeken van de wereld deelnemen. Zij verkennen samen de mooiste wandelpaden van de Ardennen tijdens één of meerdere etappes van 8, 16, 24 of 32 km …

Ondanks de omvang ervan had ik nog nooit van de MESA gehoord, maar toen men mij uitlegde wat het inhield - aangemoedigd door mijn partner, die ik overigens wil bedanken omdat zij mij in staat stelt onze dromen te verwezenlijken - kreeg ik heel veel zin om mee te doen. Toch leek het mij onbereikbaar, onmogelijk.

Ik besloot daarom deel te nemen aan dit geweldige avontuur, een manier voor mij om na 14 maanden van herstel de balans op te maken: om te weten hoe ver ik fysiek ben, ik die nooit meer dan 20 km per keer wandel, en mentaal, om te weten of ik weer in staat ben dingen te doen, respect voor mezelf te hebben en naar mijn hart en mijn lichaam te luisteren!

Het maakt niet uit als ik de finish niet haal; zoals Pierre de Coubertin al zei: is het belangrijkste niet om mee te doen?

Etappe 1: Arlon

Ik kom aan in Arlon, gemotiveerd; de sfeer is ongelooflijk. Ik besluit me in te schrijven voor 32 km. Ik heb nog nooit 32 km gewandeld; mijn langste tochten blijven beperkt tot 20 km. De etappes vormen een rondje, en een deel van dat rondje is gemeenschappelijk voor de verschillende afstanden (8, 16, 24, 32 km). Ik voel me goed, ik ben in vorm, en ik leg de eerste 16 km zonder problemen af. Op het gedeelte dat de 24 en 32 km gemeen hebben, zijn er veel minder wandelaars; militaire pelotons in gevechtsuitrusting halen mij in en moedigen mij aan. Ik leg de 32 km af in 6 uur en 4 minuten: Wat een geluk! Moe, maar wat een geluk! Ik heb voor het eerst 32 km gewandeld! Ik ga naar huis, rust uit, deel mijn emoties met mijn partner, ik voel me goed en vertel haar dat ik van plan ben deel te nemen aan de tweede etappe.

Etappe 2: Martelange

Gesterkt door mijn succes in de eerste etappe en dankzij mijn goede mentale en fysieke conditie besluit ik me in te schrijven voor de ronde van 32 km. Mijn lichaam is nog niet hersteld van de energie-inspanning van de eerste etappe; het geeft me signalen. Ik ben in een goede gemoedstoestand, maar ik heb pijn aan mijn voeten; ik heb inderdaad enkele blaren en een lichte hinder aan mijn knie. Ik luister naar mijn lichaam, stel mijn ambities bij en neem bij het kruispunt van de 32 km de route van 24 km, die ik in 5 uur en 32 minuten afleg. Ik ben tevreden; ik ben weliswaar moe, maar mentaal heb ik me nog nooit zo goed gevoeld. ’s Avonds ben ik helemaal uitgeput en slaap ik als een roos, terwijl ik droom dat ik de vier dagen kan voltooien …

Etappe 3: Bastogne

De derde etappe is de zwaarste. Ik kies voor de lus van 24 km. De fysieke vermoeidheid van de twee voorgaande etappes is duidelijk voelbaar. Er zijn maar weinig mensen op de rondloop; ik loop vele kilometers in mijn eentje. Mijn voeten doen pijn en ik luister naar mijn lichaam: ik moet het tempo vertragen en mijn cadans verlagen om niet nog meer vermoeid te raken. Ik twijfel … Op dat moment denk ik terug aan de weg die ik de afgelopen 14 maanden heb afgelegd, sinds mijn duizelingwekkende val. Mijn innerlijke stem zegt tegen mij: “Régis, kijk wat je doet, kijk waar je vandaan komt. De paar kilometer die je nog van Bastogne scheiden, zijn niet veel vergeleken met wat je hebt meegemaakt. Als je je hebt kunnen herpakken en alles weer hebt kunnen opklimmen, dan kun je de MESA tot het einde volbrengen.” Ik leg de 24 km van deze etappe af in 5 uur en 11 minuten. Wat een sfeer bij het Mardasson-monument, wat een geluk, ik weet dat het ergste achter de rug is … Zowel tijdens deze etappewandeling als op het pad van mijn herstel.

Laatste etappe: Saint-Hubert

Ik ben enorm gemotiveerd. Ik kom laat aan in Saint-Hubert en ben waarschijnlijk een van de laatsten die zich bij de start inschrijft. Voor welke afstand schrijft u zich in, meneer? Even nadenken … Meer dan 100 km in 4 dagen, dat zou toch niet slecht zijn? Zonder aarzelen antwoord ik: 24! Ik voel me goed. Ik ben moe, maar het is een gezonde vermoeidheid. Omdat ik laat ben vertrokken, kom ik maar heel weinig mensen tegen; ik maak van de gelegenheid gebruik om de balans op te maken. De positieve emoties overspoelen mij herhaaldelijk en dragen mij letterlijk naar het einde van deze vier dagen vol avontuur en zelfreflectie. Ik ben in balans met mezelf, ik heb mezelf gerespecteerd, ik heb het voor elkaar gekregen: 14 maanden nadat ik het dieptepunt had bereikt, heb ik zojuist 104 km in 4 dagen gelopen; ik ben veerkrachtig!

Een burn-out is geen schandelijke ziekte.

Een burn-out is een syndroom dat sterke mensen treft, gemotiveerde mensen die zich met hart en ziel inzetten, mensen die helaas maar al te vaak meer geven dan ze werkelijk kunnen geven, die geen acht slaan op hun grenzen, hun lichaam en hun hart, die zichzelf letterlijk vergeten ten gunste van datgene waarin ze geloven. Door mijn deelname aan deze wandeling wil ik een boodschap van hoop brengen aan mensen die aan een burn-out lijden en hen laten weten dat men een burn-out kan overwinnen, dat men, door naar ons hart en ons lichaam te luisteren, met respect voor onszelf dingen kan bereiken die toch onmogelijk lijken.

Geloof in uzelf, geloof in de liefde, geloof dat alles mogelijk is, geloof in veerkracht!

Als u deze inhoud op prijs stelt en op de hoogte wilt blijven zodra er nieuwe video’s worden gepubliceerd, aarzel dan niet om u te abonneren op het YouTube-kanaal “Un Autre Moi” via de onderstaande link.

Hartelijk dank voor uw steun, reacties en het delen van deze inhoud; dit motiveert mij om kwalitatief hoogwaardige inhoud te publiceren.

Rust.

Ruim een maand lang bestonden mijn dagen uit slapen, slapen en nog eens slapen in het diepste duister, en het innemen van de door mijn psychiater voorgeschreven antidepressiva en anxiolytica (Xanax en Escitalopram, in België op de markt gebracht onder de naam Sipralexa). Deze middelen veroorzaakten bij mij nogal onaangename bijwerkingen, zeer hevige hoofdpijn, overmatig zweten, zodanig dat ik dagelijks mijn beddengoed moest verschonen, en ten slotte, wat mijn toch al zeer zwakke moreel nog verder ondermijnde, seksuele disfuncties, erectieproblemen en problemen met het bereiken van een orgasme. Na overleg met mijn psycholoog en psychiater heb ik daarom besloten om te stoppen met het gebruik van psychotrope middelen en anxiolytica en deze, op advies van mijn apotheker, te vervangen door een voedingssupplement, Grintax, en het Bachbloesem-middel Rescue. Ik ben geen arts, dus ik weet niet of deze medicijnen of natuurlijke behandelingen daadwerkelijk effectief zijn, of dat ze slechts een placebo-effect hebben gehad. Eén ding is zeker: ik blijf ervan overtuigd dat, ongeacht de gekozen medicatie, het voor het bereiken van verbeteringen essentieel is om zich weer op zichzelf te richten, zichzelf in vraag te stellen, zich te laten begeleiden en de oprechte wil te hebben om er bovenop te komen.

De oplaadmodus.

Beetje bij beetje raakten mijn batterijen weer opgeladen; ik deed overdag nog wel eens een dutje, maar de zin om in beweging te komen was teruggekeerd. Ik voelde de behoefte om weer tot mezelf te komen. Op een ochtend verliet ik de duisternis van mijn slaapkamer en stapte ik het daglicht in; ik trok een paar oude sportschoenen aan - het wandelen riep mij, terwijl ik dat nooit echt had beoefend of ervan had genoten.

Stap voor stap herontdekte ik de natuur en de eenvoudige geneugten:  me verwonderen over de schoonheid van de landschappen, het plezier herontdekken van de stilte die slechts werd verstoord door het gezang van de vogels en het ruisen van de wind, de geur van het kreupelhout diep inademen, even stilstaan om een boom te omhelzen en zijn energie op te nemen.

Hoe meer ik wandelde, hoe aangenamer het wandelen voor mij werd, hoe meer ik me weer tot leven voelde komen, tot het punt dat ik bijna dagelijks ging wandelen, de afgelegde afstanden van week tot week vergrootte, en steeds meer tijd doorbracht met een oude vriend die ik al te lang was vergeten: “MIJZELF”.

Het verlangen om weer zin te hebben.

Week na week kreeg ik steeds meer weer zin om zin te hebben; ik voelde me mentaal en fysiek beter. Wandelen werd voor mij verslavend en gaf me een gevoel van welzijn en positieve vermoeidheid. Ik begon gewicht te verliezen. Ik kon weer ademen, terwijl ik voorheen bij de minste inspanning al buiten adem raakte. Na enkele maanden was ik dan ook zeer verrast toen mijn behandelend arts mij meedeelde dat mijn hoge bloeddruk aan het verbeteren was.

Conclusie.

“Wandelen is het beste medicijn voor de mens”, Hippocrates.

Op basis van mijn persoonlijke ervaring kan ik dan ook bevestigen, net als de wetenschappelijke literatuur, dat wandelen, mits regelmatig beoefend,

• een antidepressieve werking heeft: het verbetert het humeur, vermindert angst en depressie door de afgifte van een aantal hormonen, met name endorfines die een gevoel van welzijn geven, maar ook dopamine, het plezierhormoon dat het gevoel van vermoeidheid vermindert.
• Wandelen helpt bij het afvallen als het gepaard gaat met een evenwichtige voeding.
• Wandelen versterkt de spieren zonder de gewrichten te belasten, wat met name gunstig is voor mensen met overgewicht.
• Wandelen versterkt ons immuunsysteem en stimuleert onze bloedsomloop, waardoor de zuurstoftoevoer toeneemt, wat gunstig is voor onze natuurlijke afweer.
• Wandelen vermindert het risico op hart- en vaatziekten.
• Wandelen verlaagt de bloeddruk,
• wandelen draagt bij aan een betere slaap. Het verbetert de verschillende stadia en cycli van de slaap, en dit vooral - ik benadruk dit - wanneer het regelmatig wordt beoefend, doordat het de mechanismen van de biologische klok en de productie van serotonine, een hormoon dat een belangrijke rol speelt bij de slaapkwaliteit, in balans brengt

Deze lijst is niet volledig; men zou hier nog de gunstige effecten op osteoporose en de verbetering van de fysieke conditie aan kunnen toevoegen. Wandelen heeft geen bijwerkingen en kan heel eenvoudig worden beoefend met slechts een paar sportschoenen.

De WHO (Wereldgezondheidsorganisatie) beveelt aan om gedurende de week ten minste 150 minuten aan duursport van matige intensiteit of ten minste 75 minuten aan duursport van hoge intensiteit, of een gelijkwaardige combinatie van activiteiten van matige en hoge intensiteit. Deze aanbeveling wordt vaak vereenvoudigd tot het lopen van 10.000 stappen per dag. Persoonlijk, aangezien ik nog nooit eerder had gewandeld, ben ik begonnen met 1.000, vervolgens 2.000 en daarna 3.000 stappen per dag, stap voor stap.

Waar wacht u nog op? Geloof in uzelf, geloof in de liefde, geloof in veerkracht, geloof in de voordelen van wandelen, trek uw schoenen aan en bewandel het pad van “Un Autre Moi”.

Aarzel niet om uw opmerkingen of vragen via de Facebookpagina “Un Autre Moi” aan mij door te geven; ik lees ze graag en beantwoord ze met plezier.

Eerste burn-out. In 2009 loopt het mis. Binnen zes maanden overlijdt mijn vader, raak ik een contract kwijt dat bijna 80% van mijn omzet vertegenwoordigt en werk ik dag en nacht, zeven dagen per week, om dit verlies te compenseren en mijn personeel te behouden. Ik verlies de controle, ik ben mezelf niet meer. De moeder van mijn twee kinderen van 3 en 6 jaar verlaat mij na 15 jaar samenwonen. Ik ben op weg naar kantoor en sta stil bij een verkeerslicht. Het licht blijft maar van groen op rood springen. Ik ben niet in staat om de eerste versnelling in te schakelen; mijn lichaam reageert niet meer, ik kan het niet accepteren. Ik heb een burn-out.

Het leven gaat door. Na zes maanden ziekteverlof ga ik weer aan het werk. Maar heb ik mijn les geleerd? Ik probeer mezelf weer op te bouwen, ik word me bewust van bepaalde zaken, maar ik pak de onderliggende problemen niet aan. Jaar na jaar negeer ik steeds meer de signalen - die ik toch maar al te goed ken - die mij waarschuwen voor de duizelingwekkende val die in het verschiet ligt. Mijn dagen bestaan uitsluitend uit werken, met als enige troost het me volproppen. Ik luister nergens naar, naar niemand, zelfs niet naar mijn lichaam dat zo zwaar aanvoelt en schreeuwt van de pijn.

Bis repetita, een tweede burn-out. Maart 2017. De geschiedenis herhaalt zich. Binnen 48 uur raak ik de opdracht kwijt waarvoor ik al meer dan een jaar in dienst was. Omdat ik opnieuw niet meer mezelf ben, neem ik op eigen initiatief afscheid van de persoon van wie ik al meer dan drie jaar enorm veel houd. Ik ben de weg kwijt, ik zink weg, ik stort neer, ik raak de bodem. Ik heb een burn-out.

Wat als ik naar mijn lichaam en mijn hart zou luisteren? Ik lijd. Ik lijd enorm, zowel lichamelijk als geestelijk, en ik bezorg de mensen die van mij houden en die mij toch zo dierbaar zijn, ook leed. Ik stel mezelf vragen. Ik word me ervan bewust, ik aanvaard mijn toestand.

Waanzin is steeds hetzelfde doen en een ander resultaat verwachten. Albert Einstein. We hebben twee levens, en het tweede begint wanneer we beseffen dat we er maar één hebben. Confucius.

Deze citaten resoneren in mij, als vanzelfsprekendheden, als uitnodigingen om in actie te komen, om dingen te veranderen. Ik weeg 132 kg. Alleen al bij het strikken van mijn veters raak ik buiten adem en heb ik enkele minuten nodig om bij te komen. Het elastiek van mijn leven staat op het punt te knappen. Ik besluit naar mijn lichaam en mijn hart te luisteren, in de eerste plaats voor mezelf, maar ook voor alle mensen van wie ik houd en die van mij houden: mijn kinderen, mijn moeder, mijn partner.

Een andere ik. Maart 2018. Vandaag zit ik onder de magische grens van 100 kg. Ik ben in één jaar tijd een kwart van mijn gewicht kwijtgeraakt: 33 kg, en dat is slechts het topje van de ijsberg van mijn transformatie. Ik let op mijn voeding. Ik sport. Ik heb een evenwichtiger leven en mooie plannen met mijn partner, met wie ik weer samen ben. Ik voel me goed. Ik ben gelukkig. Ik ben me bewust van de afgelegde weg en van waar ik vandaan kom, en een tweede leven dient zich aan. Ik blijf waakzaam. Deze ervaring wil ik graag met u delen.

Ik geloof in mezelf, ik geloof in de liefde, ik geloof in veerkracht. Op naar nieuwe avonturen ...

Die dag ontving Sylvie Honoré Julie Delize, voormalig HR-directeur, slachtoffer van een burn-out, die haar leven heeft omgegooid en nu werkzaam is als coach op het gebied van (her)oriëntatie op de arbeidsmarkt.

Ik luisterde in mijn auto naar de radio; het onderwerp raakte mij bijzonder en, om welke reden dan ook, hoewel ik doorgaans zo terughoudend ben over mijn eigen burn-out, ben ik gestopt, heb ik mijn telefoon gepakt en wilde ik mijn getuigenis als zelfstandige delen, want:

Nee! Een burn-out komt niet alleen voor bij werknemers!

Nee! Een burn-out is geen schandelijke ziekte

De getuigenissen van de andere sprekers vindt u hier.

Het feit dat ik mij in het openbaar uitsprak, zorgde bij mij voor een doorbraak, een soort “coming-out”. Ik heb veel bemoedigende berichten ontvangen, zowel van onbekenden als van naasten die niet op de hoogte waren van mijn gezondheidstoestand. Deze aanmoedigingen hebben mij enorm goed gedaan. Ik, die maandenlang in mijn eentje had gezeten en worstelde met dit syndroom van professionele uitputting.

Op dat moment werd het mij volkomen duidelijk: ik hoefde niet langer bang te zijn om mijn verhaal te doen, om mijn ervaringen en belevenissen te delen. Het delen van mijn verhaal heeft een therapeutisch effect.

Delen om meer bekendheid te geven aan dit syndroom, die beruchte burn-out die zo vaak door de samenleving, de media en reclamemakers in diskrediet wordt gebracht.

Delen om mijn transformatie voort te zetten, delen om mensen in nood te helpen, delen om hoop te brengen en te getuigen dat men er weer bovenop komt! Want:

Ja! Mijn tweede burn-out was de geboorte van “Un Autre Moi”!

Als u deze inhoud op prijs stelt en op de hoogte wilt blijven zodra er nieuwe video’s worden gepubliceerd, aarzel dan niet om u te abonneren op het YouTube-kanaal “Un Autre Moi” via de onderstaande link.

Hartelijk dank voor uw steun, reacties en het delen van mijn berichten; dit motiveert mij om kwalitatief hoogwaardige inhoud te publiceren.