Mijn voornaam is Régis, ik ben 47 jaar oud. Op 10-jarige leeftijd maakte ik kennis met de informatica en al snel groeide dit uit tot een passie, zozeer zelfs dat ik er mijn beroep van heb gemaakt, een beroep waar ik al 25 jaar met veel plezier aan werk. Dit werk als zelfstandige biedt mij intellectuele stimulatie, maatschappelijke erkenning en financiële zekerheid, maar tegen welke prijs?
Eerste burn-out. In 2009 loopt het mis. Binnen zes maanden overlijdt mijn vader, raak ik een contract kwijt dat bijna 80% van mijn omzet vertegenwoordigt en werk ik dag en nacht, zeven dagen per week, om dit verlies te compenseren en mijn personeel te behouden. Ik verlies de controle, ik ben mezelf niet meer. De moeder van mijn twee kinderen van 3 en 6 jaar verlaat mij na 15 jaar samenwonen. Ik ben op weg naar kantoor en sta stil bij een verkeerslicht. Het licht blijft maar van groen op rood springen. Ik ben niet in staat om de eerste versnelling in te schakelen; mijn lichaam reageert niet meer, ik kan het niet accepteren. Ik heb een burn-out.
Het leven gaat door. Na zes maanden ziekteverlof ga ik weer aan het werk. Maar heb ik mijn les geleerd? Ik probeer mezelf weer op te bouwen, ik word me bewust van bepaalde zaken, maar ik pak de onderliggende problemen niet aan. Jaar na jaar negeer ik steeds meer de signalen - die ik toch maar al te goed ken - die mij waarschuwen voor de duizelingwekkende val die in het verschiet ligt. Mijn dagen bestaan uitsluitend uit werken, met als enige troost het me volproppen. Ik luister nergens naar, naar niemand, zelfs niet naar mijn lichaam dat zo zwaar aanvoelt en schreeuwt van de pijn.
Bis repetita, een tweede burn-out. Maart 2017. De geschiedenis herhaalt zich. Binnen 48 uur raak ik de opdracht kwijt waarvoor ik al meer dan een jaar in dienst was. Omdat ik opnieuw niet meer mezelf ben, neem ik op eigen initiatief afscheid van de persoon van wie ik al meer dan drie jaar enorm veel houd. Ik ben de weg kwijt, ik zink weg, ik stort neer, ik raak de bodem. Ik heb een burn-out.
Wat als ik naar mijn lichaam en mijn hart zou luisteren? Ik lijd. Ik lijd enorm, zowel lichamelijk als geestelijk, en ik bezorg de mensen die van mij houden en die mij toch zo dierbaar zijn, ook leed. Ik stel mezelf vragen. Ik word me ervan bewust, ik aanvaard mijn toestand.
Waanzin is steeds hetzelfde doen en een ander resultaat verwachten. Albert Einstein. We hebben twee levens, en het tweede begint wanneer we beseffen dat we er maar één hebben. Confucius.
Deze citaten resoneren in mij, als vanzelfsprekendheden, als uitnodigingen om in actie te komen, om dingen te veranderen. Ik weeg 132 kg. Alleen al bij het strikken van mijn veters raak ik buiten adem en heb ik enkele minuten nodig om bij te komen. Het elastiek van mijn leven staat op het punt te knappen. Ik besluit naar mijn lichaam en mijn hart te luisteren, in de eerste plaats voor mezelf, maar ook voor alle mensen van wie ik houd en die van mij houden: mijn kinderen, mijn moeder, mijn partner.
Een andere ik. Maart 2018. Vandaag zit ik onder de magische grens van 100 kg. Ik ben in één jaar tijd een kwart van mijn gewicht kwijtgeraakt: 33 kg, en dat is slechts het topje van de ijsberg van mijn transformatie. Ik let op mijn voeding. Ik sport. Ik heb een evenwichtiger leven en mooie plannen met mijn partner, met wie ik weer samen ben. Ik voel me goed. Ik ben gelukkig. Ik ben me bewust van de afgelegde weg en van waar ik vandaan kom, en een tweede leven dient zich aan. Ik blijf waakzaam. Deze ervaring wil ik graag met u delen.
Ik geloof in mezelf, ik geloof in de liefde, ik geloof in veerkracht. Op naar nieuwe avonturen ...