14 maanden geleden raakte ik op mijn dieptepunt; de druk was te groot. Het was allemaal te veel … Omdat ik mezelf uit het oog was verloren, mezelf geen grenzen had gesteld en niet naar mijn lichaam had geluisterd en het niet had gerespecteerd, was ik nergens meer toe in staat; ik was niet meer dan een menselijk wrak. Het gevoel een citroen te zijn die tot het uiterste was uitgeperst en vervolgens werd weggegooid. Ik had te veel gegeven … meer dan ik kon geven! Geen energie meer, leegte, een afgrond, sombere gedachten ….
Door te wandelen kon ik beetje bij beetje mijn batterijen weer opladen en mezelf weer opbouwen. Ik wandel twee tot drie keer per week alleen (± 10-15 km) en in het weekend neem ik graag, met mijn partner (± 10 km), mijn kinderen (± 5 km) of meer gemotiveerde vrienden (± 15-20 km), deel aan wandelingen van Adeps, federale wandelingen en soms zelfs gastronomische wandelingen, waarbij het gezellige en levensgenietende aspect belangrijker is dan de fysieke activiteit. Het was overigens tijdens de gastronomische wandeling van Saint-Monon naar Nassogne dat ik, drie dagen voor de organisatie ervan, kennismaakte met de MESA.
De Europese Mars van Herdenking en Vriendschap.
Deze wandeling wordt sinds 1966 in de provincie Luxemburg georganiseerd door het Belgische Ministerie van Defensie. Het is een grootschalig, internationaal, sportief en gezellig evenement waaraan meer dan 10.000 wandelaars van alle leeftijden, zowel burgers als militairen, uit alle hoeken van de wereld deelnemen. Zij verkennen samen de mooiste wandelpaden van de Ardennen tijdens één of meerdere etappes van 8, 16, 24 of 32 km …
Ondanks de omvang ervan had ik nog nooit van de MESA gehoord, maar toen men mij uitlegde wat het inhield - aangemoedigd door mijn partner, die ik overigens wil bedanken omdat zij mij in staat stelt onze dromen te verwezenlijken - kreeg ik heel veel zin om mee te doen. Toch leek het mij onbereikbaar, onmogelijk.
Ik besloot daarom deel te nemen aan dit geweldige avontuur, een manier voor mij om na 14 maanden van herstel de balans op te maken: om te weten hoe ver ik fysiek ben, ik die nooit meer dan 20 km per keer wandel, en mentaal, om te weten of ik weer in staat ben dingen te doen, respect voor mezelf te hebben en naar mijn hart en mijn lichaam te luisteren!
Het maakt niet uit als ik de finish niet haal; zoals Pierre de Coubertin al zei: is het belangrijkste niet om mee te doen?
Etappe 1: Arlon
Ik kom aan in Arlon, gemotiveerd; de sfeer is ongelooflijk. Ik besluit me in te schrijven voor 32 km. Ik heb nog nooit 32 km gewandeld; mijn langste tochten blijven beperkt tot 20 km. De etappes vormen een rondje, en een deel van dat rondje is gemeenschappelijk voor de verschillende afstanden (8, 16, 24, 32 km). Ik voel me goed, ik ben in vorm, en ik leg de eerste 16 km zonder problemen af. Op het gedeelte dat de 24 en 32 km gemeen hebben, zijn er veel minder wandelaars; militaire pelotons in gevechtsuitrusting halen mij in en moedigen mij aan. Ik leg de 32 km af in 6 uur en 4 minuten: Wat een geluk! Moe, maar wat een geluk! Ik heb voor het eerst 32 km gewandeld! Ik ga naar huis, rust uit, deel mijn emoties met mijn partner, ik voel me goed en vertel haar dat ik van plan ben deel te nemen aan de tweede etappe.
Etappe 2: Martelange
Gesterkt door mijn succes in de eerste etappe en dankzij mijn goede mentale en fysieke conditie besluit ik me in te schrijven voor de ronde van 32 km. Mijn lichaam is nog niet hersteld van de energie-inspanning van de eerste etappe; het geeft me signalen. Ik ben in een goede gemoedstoestand, maar ik heb pijn aan mijn voeten; ik heb inderdaad enkele blaren en een lichte hinder aan mijn knie. Ik luister naar mijn lichaam, stel mijn ambities bij en neem bij het kruispunt van de 32 km de route van 24 km, die ik in 5 uur en 32 minuten afleg. Ik ben tevreden; ik ben weliswaar moe, maar mentaal heb ik me nog nooit zo goed gevoeld. ’s Avonds ben ik helemaal uitgeput en slaap ik als een roos, terwijl ik droom dat ik de vier dagen kan voltooien …
Etappe 3: Bastogne
De derde etappe is de zwaarste. Ik kies voor de lus van 24 km. De fysieke vermoeidheid van de twee voorgaande etappes is duidelijk voelbaar. Er zijn maar weinig mensen op de rondloop; ik loop vele kilometers in mijn eentje. Mijn voeten doen pijn en ik luister naar mijn lichaam: ik moet het tempo vertragen en mijn cadans verlagen om niet nog meer vermoeid te raken. Ik twijfel … Op dat moment denk ik terug aan de weg die ik de afgelopen 14 maanden heb afgelegd, sinds mijn duizelingwekkende val. Mijn innerlijke stem zegt tegen mij: “Régis, kijk wat je doet, kijk waar je vandaan komt. De paar kilometer die je nog van Bastogne scheiden, zijn niet veel vergeleken met wat je hebt meegemaakt. Als je je hebt kunnen herpakken en alles weer hebt kunnen opklimmen, dan kun je de MESA tot het einde volbrengen.” Ik leg de 24 km van deze etappe af in 5 uur en 11 minuten. Wat een sfeer bij het Mardasson-monument, wat een geluk, ik weet dat het ergste achter de rug is … Zowel tijdens deze etappewandeling als op het pad van mijn herstel.
Laatste etappe: Saint-Hubert
Ik ben enorm gemotiveerd. Ik kom laat aan in Saint-Hubert en ben waarschijnlijk een van de laatsten die zich bij de start inschrijft. Voor welke afstand schrijft u zich in, meneer? Even nadenken … Meer dan 100 km in 4 dagen, dat zou toch niet slecht zijn? Zonder aarzelen antwoord ik: 24! Ik voel me goed. Ik ben moe, maar het is een gezonde vermoeidheid. Omdat ik laat ben vertrokken, kom ik maar heel weinig mensen tegen; ik maak van de gelegenheid gebruik om de balans op te maken. De positieve emoties overspoelen mij herhaaldelijk en dragen mij letterlijk naar het einde van deze vier dagen vol avontuur en zelfreflectie. Ik ben in balans met mezelf, ik heb mezelf gerespecteerd, ik heb het voor elkaar gekregen: 14 maanden nadat ik het dieptepunt had bereikt, heb ik zojuist 104 km in 4 dagen gelopen; ik ben veerkrachtig!
Een burn-out is geen schandelijke ziekte.
Een burn-out is een syndroom dat sterke mensen treft, gemotiveerde mensen die zich met hart en ziel inzetten, mensen die helaas maar al te vaak meer geven dan ze werkelijk kunnen geven, die geen acht slaan op hun grenzen, hun lichaam en hun hart, die zichzelf letterlijk vergeten ten gunste van datgene waarin ze geloven. Door mijn deelname aan deze wandeling wil ik een boodschap van hoop brengen aan mensen die aan een burn-out lijden en hen laten weten dat men een burn-out kan overwinnen, dat men, door naar ons hart en ons lichaam te luisteren, met respect voor onszelf dingen kan bereiken die toch onmogelijk lijken.
Geloof in uzelf, geloof in de liefde, geloof dat alles mogelijk is, geloof in veerkracht!
Als u deze inhoud op prijs stelt en op de hoogte wilt blijven zodra er nieuwe video’s worden gepubliceerd, aarzel dan niet om u te abonneren op het YouTube-kanaal “Un Autre Moi” via de onderstaande link.
Hartelijk dank voor uw steun, reacties en het delen van deze inhoud; dit motiveert mij om kwalitatief hoogwaardige inhoud te publiceren.